Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ίχνη νωπά



τη φίλησε στο μέτωπο
μόνον αυτό
και σαν να αναποδογύρισαν οι σκέψεις της 
άρχισε να φέρνει γύρω απ' τον εαυτό της
ανάποδα
κι έπειτα 
εισχωρούσε σιγά σιγά μέσα του
και χάνονταν 
πίσω από τις σκιές

τη φίλησε στο μέτωπο
μόνον αυτό
και τώρα δονείται και φωνάζει
φωνές από μέσα της 
ζαλίζουν τους μύστες
γυρεύουν λύτρωση 
κάτω από πέλματα γυμνά
κραυγάζοντας
στάλες αιώνιες, ίχνη νωπά.

Silena 27/9/2012



Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Των παρόντων καιρών

Εδώ παλαίψανε οι φοιτητές με το μεγάλο δράκο.
Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε.
Άλλος στο βουλευτήριο,
άλλος στη δημαρχία,
άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο
κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα.
Οι δεύτεροι, παρέμειναν ανώνυμοι,
σαν τους λοιπούς οπλίτες.
Της επταετίας αγωνιστές,
κορόιδα της μεταπολίτευσης,
σαν τα σφαχτάρια κρέμονται
απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Τίτος Πατρίκιος




Χωρίς να σε βλέπω


Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω

χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου

χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω; 

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου

όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου

όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα

μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.

Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα

να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή. 


Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

ίσως



Ίσως  στεγνώσει τα δάκρυα ο αγέρας
και πάνω στα μάγουλα
μια ρόδινη αυγή να γεννηθεί.

Ίσως και να χωρέσει ένα χαμόγελο
αφρός μιας θάλασσας διωγμένης
που ψηλαφεί απαλά την πληγή.

Ίσως... πολλά ίσως.

Σηκώνω με τα χέρια χλωμά, τον πόνο.

Σίγουρα,
κάτω απ' την πέτρα
υπάρχει η λησμονιά.

Silena 15/9/2012

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

ελπίδα

 
σηκώνεσαι ξανά
κι ας είν' τα γόνατά σου ματωμένα
κι ας είν' το βλέμμα σου θολό απ' τη σιωπή
 
σηκώνεσαι ξανά
κόντρα στον άνεμο και στο χαμό
τα πόδια δυνατά, μπορούν να σε κρατούν
 
σηκώνεσαι ξανά
 
κι αν μια στιγμή λυγίσεις
κοίτα τα σύννεφα
 
κι αν μια στιγμή μες στην ψυχή σου ο φόβος ριζωθεί
τον ήλιο κοίταξε να ζεσταθείς
και τα πουλιά
για να πετάξεις
 
Silena 12/9/2012
 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

ακόμα λίγο



λίγες ακόμα λέξεις θέλω
λίγες ακόμα στιγμές

να παίξω ακόμα λίγο
να ονειρευτώ
κι ίσως πιστέψω πως μπορώ

τα λόγια δεν κρατάνε σύννεφα, μα πέτρες
και η ψυχή κρατάει κερί
τις υποσχέσεις καίει μ' ένα γιατί

λίγες ακόμα λέξεις θέλω
να παίξω ακόμα λίγο
σαν παιδί



Silena 11/9/2012

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Αλκυόνη Παπαδάκη

Που βρίσκομαι; Ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους.
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
Μου λείπει η φλυαρία της ξεγνοιασιάς μου.
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.
Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μάνας μου.
Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
Η γάτα μου, η Μάργκυ.
Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
(κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).
Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ, μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δίνω εξηγήσεις.
Όμως. Απ ' όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!

Έχω ανάγκη από τις μικρές μου εξεγέρσεις.
Τις αποδράσεις από το πλαίσιό μου.
Τις λιποταξίες από τα πράγματα που με καθόρισαν.
Έχω απόλυτη ανάγκη από το γλυκό μου ψέμα
Αλλιώς...
Αλλιώς, πως θ' άντεχα ζωή μου να σ' αγαπώ!

Πάντα φεύγω.
Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς
απ' όπου έχω φύγει.
Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία.
Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω απ' τη φυγή μου.
Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά. Σουρούπωσε...


Τίτλος: Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή
Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη
Εκδόσεις: Καλέντης
Αθήνα 2004

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

οι πέτρες



τότε, έχοντας σύμμαχο το χρόνο
μάθαινε
πως οι αλήθειες
είναι πότε μεγάλες και πότε μικρές
μάθαινε
πως οι αλήθειες
σκόρπιες πέτρες είναι
γκρίζες
να μην τραβούν την προσοχή

τότε, έχοντας  μέσα του τη φλόγα
επιθυμούσε,
πόσο επιθυμούσε τις πέτρες σαν πηλό να πιάσει
να τις πλάσει κατά πώς τον βολεύουν
επιθυμούσε πάνω τους να σμιλέψει,
πρόσωπα γνώριμα, πρόσωπα άγνωστα
για το ταξίδι συντρόφους πιστούς
και τις δικές τους ιστορίες
δικές του να ονομάσει

τότε, μάθαινε
μα ακόμα δε γνωρίζει
οι πέτρες του πώς πλάθονται!

Silena 2/9/2012