Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

παιδί της νύχτας



Παιδί της νύχτας είμαι
την αγαπώ με κάθε μέρος του σώματός μου
ξεκινάω από τα χέρια, ψηλαφητά
έπειτα την ανασαίνω βαθιά
τα μάτια ανοίγω διάπλατα και δεκτικά
ν' αναστατώσουν το σκοτάδι
να κυνηγούν αστέρια
τα δάχτυλα των ποδιών τ' αφήνω να σκαρφαλώσουν πάνω της
σαν να 'ταν δέντρο
μεθάω
και τα γυμνά μου πόδια αναδιπλώνονται,
βουτάνε στον ασίγαστο βυθό της και τον διαπερνούν
έρωτας βαθύς
ακαταλόγιστος
για μένα η νύχτα
Παιδί της νύχτας είμαι
και των αστεριών
ριγμένα ακατάστατα στο άπειρο
των ψιθύρων, των στιγμών

Silena 27/10/2012

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Τόλης Νικηφόρου

ένα πολύτιμο δώρο, μια αφιέρωση που με συγκίνησε βαθιά!! 

Η αφιέρωση:
"Είναι το ποίημα «ουτοπία αναρχικού λούστρου» και μπήκα στον πειρασμό να σου το αφιερώσω, Λένα μου"

Τόλη σ' ευχαριστώ μέσα απ' την καρδιά μου, έχω συγκινηθεί πολύ

«Κάθεται σταυροπόδι σ' ένα σύννεφο
βουτώντας το πινέλο του
στο κασελάκι με τα χρώματα
το κασελάκι με τις λέξεις
με τον τζιλά και τ' άλλα εκρηκτικά
και βάφει κόκκινα τα υποδήματα 
κάθε περαστικού θεού
κόκκινο, κόκκινο και μαύρο 
ένα παιδικό μπαλόνι

με την απρόσεχτη του κίνηση
τα θαμπωμένα μάτια του 
από του ήλιου την εγγύτητα
τα πάντα κάποτε αναποδογυρίζουν
και τότε στάζει ο ουρανός
μυριάδες άστρα» 



Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

μια στιγμή ήταν



Mια στιγμή ήταν
χάθηκε πάνω στην πέτρα
έλιωσε από τη θέρμη του ήλιου

μια στιγμή

πώς να προφέρεις μια στιγμή!

Με πόνο;
Με ανάσα;
Με απορία;

Η κλωστή κόπηκε
Μαζί με τη φωνή
Μαζί με τις λέξεις
Και το καλοκαίρι

Μια στιγμή ήταν
όσο ακριβώς κράτησε το βλέμμα 

Τίποτα παραπάνω 

Silena 25/10/2012

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

η μάλλινη ζακέτα



Θα τη δεις να τριγυρνάει και να παραμιλάει, πάντα μόνη.
Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  
εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.
Τυλίγεται μέσα της κι αφήνει αναστεναγμό βαθύ.

Θα τη δεις να περπατάει ξυπόλητη, πάντα μόνη. 
Να σκαλίζει την άμμο, να φαντάζεται βήματα, 
ν’ ακολουθεί τη φωνή: 
«φυτεύεις πάλι αστέρια στο κενό, μη σταματάς»

Να σηκώνει τα μάτια ψηλά
να ποτίζει τ' αστέρια με βλέμμα
με τα πόδια να σβήνει πορείες και να χαράζει λέξεις
με τα χέρια να γεννάει λυγμούς

Θα τη δεις στην άκρη μιας σπασμένης γέφυρας 
να πονάει
να δειλιάζει.

Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.

Silena 23/10/2012

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

περαστικές σαν το φεγγάρι


under the hands music plays!!!


Τα χέρια πάνω στο τραπέζι
αδειανά
να κοιτάζουν το ταβάνι
όσο κι αν προσπαθώ να την συγκρατήσω
η λύπη ξεφεύγει και κυλάει απ' τα δάχτυλα

Αχ, να σκοτεινιάσει
να σκοτεινιάσει γρήγορα
να μην βλέπω τις σταγόνες
μέσα στη γαλήνια νύχτα 
να βυθιστεί ο πόνος
κι απ' το παράθυρο
μόνο ένα φεγγάρι
να παίρνει τη θλίψη
φως να την κάνει

όλες οι πληγές
περαστικές είναι 
σαν το φεγγάρι
μα κάποιες 
πονούν ακόμα

Silena 19/10/2012


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ερωτηματικά πολλά



Πώς να κυριεύσεις χωρίς να έχεις την πρόθεση!
Πώς να ποθήσεις χωρίς να κάνεις το λάθος!
Το κρύο δυνατό
Το μυαλό καθαρό
Αβέβαιη η αναζήτηση
Από τις δικές σου περιπλανήσεις 
υποκλέπτω μνήμες
μα η τελευταία σκηνή 
διαδραματίζεται έξω
Με τον αέρα της νύχτας να με χτυπάει καταπρόσωπο
και τις προσδοκίες, που κόντεψαν να επωφεληθούν από τη φαντασία και να πάρουν 
ορμητικά του πόθου το δρόμο, να μοιάζουν κακόγουστη φάρσα.
Βάζω το πρόσωπο ανάμεσα στα χέρια
κι αφήνω το χρόνο να κυλήσει
ν' αποφύγει τη συντριβή.

Silena 14/10/2012

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

σαν όνειρο



Μέσα σε σκέψεις απίθανες
χαϊδεύεις ανέμους

Στο λαιμό φοράς ανάλαφρα
των αστεριών το χάδι

Μαύρο σαν το βλέπω τη μέρα
Κατάφωτο και μαγικό τη νύχτα

Η πρόθεσή μου 
απλή

Ένα άγγιγμα, μία φυγή 
εκστατική

σαν όνειρο

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

στην άκρη του φιλιού



στην άκρη του φιλιού κοιμάται 
ξυπνάει μέσα σ' όνειρο
θυμάται μέσα σ' αγκαλιά
ξεχνάει σ' ένα δάκρυ

στην άκρη του φιλιού κοιμάται
μη την ξυπνάς

Silena 8/10/2012

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

βαθιά σιωπή





στο δωμάτιο διακρίνεται μια γυναικεία φιγούρα
περιμένει κοντά στο παράθυρο και κοιτάζει έξω με αγωνία
σε λίγο σουρουπώνει
οι σκιές χάνονται μαζί με το φως
κουράζεται να περιμένει κι απομακρύνεται
κάθεται στην πολυθρόνα και κουνιέται ρυθμικά
το τρίξιμο του ξύλου μαζί με την ανάσα της
ασθματικά όνειρα εξελίσσονται σε εφιάλτες και μια ατέλειωτη αναμονή
μιας παρουσίας που κανείς δεν υποσχέθηκε
γελάει δυνατά και τα τρομαγμένα μάτια της δακρύζουν
θες από χαρά, θες από τρόμο
και η καρέκλα τρίζει, η ανάσα επιταχύνεται, η σιωπή βαθαίνει


Silena 4/10/2012

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

διάφανα ίχνη



διάφανα ίχνη
αναστεναγμός βαθύς
δυο μάτια
άδυτα

χέρια φτερά
λέξεις απούσες
σκονισμένες ψυχές
κινήσεις θεαματικές

διάφανα ίχνη
καραδοκούν, μεταμορφώνουν
το φως σε σκοτάδι
θανάσιμα όπλα τα χείλη, κλειστά


Silena 1/10/2012