Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

στο τέλος



Στο τέλος γνώριζες πως δε θα ακούσεις φωνές
γιατί αυτές ήταν μέσα σου
σε παίδευαν, σε βασάνιζαν 
κι όταν πλησίασες την πόρτα 
είχε το χρώμα της λάσπης που σου 'φερνε ναυτία
γιατί σου θύμιζε

στο τέλος γνώριζες πως δε θ' άνοιγες την πόρτα
κι είχες κι ατράνταχτα άλλοθι
πως δεν έβλεπες καλά
πως η πόρτα ήταν κλειστή
πως ...βιαζόσουν

μα ήμουν πίσω από την πόρτα
που είχε το χρώμα της λάσπης
που σου 'φερνε ναυτία
γιατί σου θύμιζε

Silena 26/11/2012

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Μανώλης Μεσσήνης



“Αιρετικός”

Όλο τον χρόνο του σπαταλά να διασπά
το μακελειό των χρήσεων του λόγου – όπως το ρήμα ξέρω,
μη υποκύπτοντας στους όρους της φυλακής του

Κάπου ξεφεύγοντας ονειροπολεί,
κλεισμένος στη σιγή του,
δράματα επιλήψιμα

Χθες κτυπούσε το παράθυρό του μια νεροποντή
συνοδεύοντας τους υπαινιγμούς του

Αφήνει ανοίγματα στο τριμμένο του σακάκι, 
εξόδους,
έτσι για να συγχωνεύεται με τους ανέμους – 
αέναα ένδον της ύπαρξης,
άσαρκος ως αποφράς ημέρα

Η νύχτα του αποσβένει μέρες
υπολειμματικών περιττωμάτων

Τα κείμενά του αποδομιστικά, 
ναρκοθετεί αμφιβολίες·
στρόβιλοι σε ζοφερά τοπία

Ανοιγοκλείνοντας παράθυρα,
κτυπώντας τα εκκωφαντικά
σαν κραυγή πριονισμένη,
με την υλική υπόσταση του άγριου ενστίκτου
ως κατανοήσιμη του λόγου ύλη,
ραπίζει διανοήματα που εξουσιάζουν
ως το ικρίωμα και ως τη σάρκα πέρα,
κάνοντας ματ στον βασιλιά
που αντιφάσκει

Και η σκιά,
στερημένη και αυτή από ελαφρυντικά,
στην αρπάγη του λόγου του σιωπά


©Μανώλης Μεσσήνης
______________________________εις μνήμην Χρόνη Μίσσιου


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

ξυπόλητες ισορροπίες



Είσαι πίσω μου, μ' ακολουθείς
ανησυχείς
γι' αυτό κι έρχεσαι αθόρυβα 
και με τυλίγεις με το παλτό μου
που σέρνεται στο δρόμο

κάποια στιγμή ρίχνεις χάμω το βλέμμα
κι αναστατώνεσαι σαν βλέπεις τα πόδια μου
ξυπόλητα

δεν μπορείς να συγκρατηθείς
σου ξεφεύγει μια μικρή κραυγή και πέντε λέξεις

- κάνει κρύο κι είσαι ξυπόλητη, λες

βγάζεις τότε τα δικά σου παπούτσια 
σκύβεις μπροστά μου
παίρνεις τα πόδια μου αγκαλιά
να τα ζεστάνεις
και σαν να μην είναι αληθινά
και σαν να μην κυλάει αίμα μέσα τους
τα σηκώνεις προσεκτικά και τους φοράς τα μεγάλα σου παπούτσια

- κάνει κρύο κι είσαι ξυπόλυτη, λες

είσαι πίσω μου, μ' ακολουθείς
μ' ακούς ν' ανασαίνω γρήγορα
ανησυχείς 

- έλα μαζί μου, 
η νύχτα ποτίζει το τώρα
ο άνεμος σκορπίζει το αύριο

κι εσύ
κι εγώ

ξυπόλητοι
ισορροπούμε στο χρόνο


Silena 19/11/2012


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Κώστας Καρυωτάκης - Πεζά





Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Αλεξανδρινή Τέχνη", Γ' , 8-9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1929. Το χειρόγραφο σώζεται σήμερα στο αρχείο του Γ.Θ. Καρυωτάκη. Είναι καθαρογραμμένο με μελάνι από τη μια όψη ενός φύλλου 31Χ21 εκ.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.
Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.
Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.
Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.
θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.
Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.
Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.


Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Νικηφόρος Βρεττάκος



Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση


Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.

Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα

πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες

του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας

μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,

μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα

γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα

μπορώ

ν’ αρθρώσω την τάξη του σ’ ένα μου ποίημα.

Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω

σ’ ευθείες το φως…

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

κουλουράκια παραμυθιού



Πόσο φαντάσματα, οι λέξεις!

Κάθε βράδυ με βάζεις σιωπηλά, μόνο μ’ ένα νεύμα,
να σου φτιάχνω παραμύθια.

Τεντώνομαι στις μύτες των ποδιών
να φτάσω το αλεύρι, τη ζάχαρη, τ’ αρώματα.

Μετά ανακατεύω καλά όλα τα υλικά.

Βάζω το ζυμάρι σε σακουλάκι που κλείνει ερμητικά
μη μου ξεραθούν οι λέξεις.

Εσύ χαμογελάς σαν παιδί και περιμένεις
να ψηθεί το ζυμάρι να το γευτείς.
Κουλουράκια σε σχήμα παραμυθιού.

Απόψε μου ζήτησες να σου διηγηθώ 
το παραμύθι που ζύμωσα πριν λίγο,
μα να μην είμαι ακίνητη είπες.
Να κουνάω μαζί τα χέρια και τα πόδια μου
και σε κάθε αγκάθι που θα μπήγεται στη φτέρνα μου
να βγάζω και μια μικρή κραυγή.

Και στο τέλος, ψιθύρισες:

"Μόνο κουλουράκια σε σχήμα παραμυθιού
να φτιάχνεις, με λίγα αγκαθάκια για στόλισμα"

Silena 9/11/2012

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

δε θα βιαστούμε



δε θα βιαστούμε
είπες
ο δρόμος είναι μεγάλος
και δύσκολος

δε θα βιαστούμε, ψιθύρισα
και σε κοίταξα από μακριά

θα πιαστώ απ' τα μαλλιά σου
να θυμηθώ το χρώμα τους 
είπες

θα ξεδιψάσω με το φιλί σου 
να σβήσω τη λησμονιά 
να σ' ανασάνω
να σ' αισθανθώ να κυλάς στο αίμα μου

δε θα βιαστούμε
είπα
στο ένα θα σκαλώσω τις λέξεις
στο ένα

Silena 7/11/2012

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

αίφνης




Να σώσουμε την επικοινωνία, είπες
ν' ανοίξουμε κανάλια, να κλείσουμε στόματα
να σώσουμε την ψυχή μας, τις ιδέες μας, είπες
να σκοτώσουμε το χάος

ρέει η σκέψη, ρέει
ποτάμι αγριεμένο

τα θέλω μου, τα θέλω σου, τα θέλω
κατακερματίζονται, ψυχοραγούν κάτω από την αταξία των λόγων
στοιβαγμένες λέξεις χωρίς συνάφεια
γοητεύουν τυχαίους ακροατές
λικνίζονται, προσπαθούν να αποκρυπτογραφηθούν
από οποιαδήποτε αυτιά

δεν υπάρχει χρόνος για επιλογές, είπες
οι γρίφοι ζητούν λύση μέσα στο χάος του νου

Να σώσουμε το βλέμμα, είπες
μα αίφνης σώπασες
για πάντα

Silena, October2012