Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ

(don't forget to click my painting called: hearts more hearts...)

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Μιαν άλλη γλώσσα




Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε μιαν άλλη γλώσσα.
Αυτάρκη. Σιωπηλή.
Μπορείς να δεις πόσα η σιωπή της κρύβει;
Πόσα χρώματα,
πόσα σχήματα,
πόσους ήχους;

Μπορείς να διακρίνεις την κίνηση, την ορμή, τη φλόγα, μέσα της;

Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε μιαν άλλη γλώσσα.

Αληθινή.

Ξέρεις. Πίσω απ’ το αληθινό υπάρχει το πραγματικά αληθινό.
Εκεί θα βρεις αυτή τη γλώσσα.
Για κείνη τη γλώσσα μιλάω που επινοεί, που αποδέχεται που δημιουργεί.

Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε τη γλώσσα που χαμογελάει.


Silena 8/9/2012

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

λίγη αστρική σκόνη



Όταν εκατομμύρια διαυγή μάτια με κοιτάζουν
εγώ σωπαίνω.
Ο πρόλογος μιας ψυχρής μάχης
από βλέμματα που κλυδωνίζονται
καθώς προσπαθούν να ισορροπήσουν
πάνω στο σκοινί.

Ο μονόλογος μιας μέρας που θρυμματίζεται
μέσα σε μια απρόσμενη νύχτα
μ' ολόκληρο φεγγάρι
που καταλήγει σε λίγη αστρική σκόνη πάνω στην παλάμη μου.

Πώς ν' αγγίξω τις λέξεις χωρίς να αφήσω λίγο από νύχτα πάνω τους;
χωρίς ν' αφήσω του γιασεμιού το άρωμα να καταλαγιάζει τις αναμνήσεις;
πώς ν' αφήσω τις λέξεις να σβήσουν χωρίς να ριγήσω;

Silena 26/12/2012

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Paul Celan


Κρύσταλλο


όχι στα χείλια μου να ψάχνεις για το στόμα σου,

όχι μπροστά στην πύλη για τον ξένο,

όχι στο μάτι για το δάκρυ.


επτά νύχτες ψηλότερα πάει κόκκινο στο κόκκινο,

επτά καρδιές βαθύτερα το χέρι χτυπάει την πύλη,

επτά τριαντάφυλλα μετά θροΐζει η πηγή. 


 απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Βύρων Λεοντάρης



feathers by ©Silena

ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
Μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.
Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.
Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
-ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σ’ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα.
Ακούς και δεν γνωρίζεις τ' όνομά σου,
κρυώνει η μοίρα που παλιά σου 'χε δοθεί
-σε ποιες λοιπόν παγίδες έχουμε συρθεί;
Μέγα κακό είναι ν' αρνηθείς τ’ ανάστημά σου.
Δεν είναι ο κόσμος πείραμα στους τρόμους
του απείρου, όχι, δεν είναι δοκιμή.
Μπορείς να σέρνεσαι μια ολόκληρη ζωή,
υπογραφή δειλή μέσα στους δρόμους;
Θα 'ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
-άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που "διελύθησαν ησύχως…."

Βύρων Λεοντάρης
από την "Ομίχλη του μεσημεριού", 1959

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

eyes wide shut

Le Matin, Artwork by Antonio Palmerini

Εκεί που συναντήθηκαν οι λέξεις μας
λιμνάζουν τώρα τα όνειρά μας
από το χέρι κρατώ την ανάσα σου
μήπως και επαληθεύσει ξανά τον κανόνα πως
οι γυναίκες δεν νιώσαν ποτέ παιδιά
και με τρομάζει τούτη η σκέψη
και τρέχω να κρυφτώ στην αγκαλιά σου 
για να μη χρειαστεί
να δέσω τα μάτια

Silena 12/12/2012

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Misery



Τη μιζέρια
εσύ τη φτιάχνεις.
Βουλιάζεις μέσα της
σαν να είναι βρεγμένο σφουγγάρι.
Το χρώμα του μάλιστα
είναι ροζ.
Στην αρχέγονη βία του κόκκινου
λίγες λευκές σταγόνες φτάνουν
για να το αφνιδιάσουν
ώστε να μοιάζει με ζαχαρωτό.
Λαχταριστό και ροζ.
Αχ!
Θέλεις να το γευτείς, αχόρταγα.
Κι όσο το γεύεσαι, τόσο περισσότερο βουλιάζεις.
Συνηθίζεις τη μιζέρια και σ' αρέσει.
Ξεχνάς πως κάποτε 
ήθελες να σπάσεις τις αλυσίδες.
Ας είχες το κλειδί.
Εσύ, ήθελες να τις σπάσεις.
Εντυπωσιακός συμβολισμός της δύναμής σου 
να εξουδετερώνεις τα δεσμά. 
Αδρανής τώρα
αρχίζεις να μοιάζεις με το σφουγγάρι.
Απορροφάς κάθε θεαματική πράξη σου.
Σβήνεις και το μηδαμινό ενδεχόμενο έκπληξης.
Βυθίζεσαι στην υπέροχη αταραξία της αβουλίας.

Μα τι λέω! 
Τι λέω! 
Παραλογίζομαι;
Ποια είμαι εγώ, που θ'ανάψω τη φλόγα
που θα κάψει τα βλέφαρά σου
για ν'ανοίξεις τα μάτια;

© Silena
2/12/2012