Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

υπόσχεση στη μέρα και στη νύχτα

immortality 
©Silena


Πιο πολύ γι' αυτό ανακατεύω στο στόμα τις λέξεις
πότε με τη γλώσσα πότε με τη μνήμη
στεγνή από τον καιρό
και καθώς διανύω με μάτια κουρασμένα
μα με δίψα αχόρταγη
τη ζωή

υπόσχομαι στη μέρα που γεννιέται
πως τον έρωτα 
δε θα προδώσω ποτέ
σαν είν΄αληθινός

Δεν κοιμάμαι
καρτερώ 
και φυλάω στη χούφτα 
ένα σωρό δάκρυα και δυο κορμιά
γυμνά

Είμαι η γυναίκα
πλαγιάζω εξόριστη με τα χέρια ανοιχτά
και με πείνα ακόρεστη

υπόσχομαι στη νύχτα που γεννιέται 
τούτη δω τη μικρή στιγμή
πως τον έρωτα 
δε θα προδώσω ποτέ
σαν είν' αληθινός

©Silena, 14/12/2013

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

τα όνειρα της μέδουσας



μικρά θρυμματισμένα όνειρα
ηλεκτροφόρα
πλοκάμια μέδουσας θαρρείς
μικρά χλωμά όνειρα
σαν τα φύλλα
που αλλάζουν χρώμα κάθε φθινόπωρο
κι έπειτα
πεθαίνουν

Silena, 12/12/2013

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Alda Merini


ALDA MERINI
A tutte le donne

Fragile, opulenta donna, matrice del paradiso
sei un granello di colpa
anche agli occhi di Dio
malgrado le tue sante guerre
per l'emancipazione.
Spaccarono la tua bellezza
e rimane uno scheletro d'amore
che però grida ancora vendetta
e soltanto tu riesci
ancora a piangere,
poi ti volgi e vedi ancora i tuoi figli,
poi ti volti e non sai ancora dire
e taci meravigliata
e allora diventi grande come la terra
e innalzi il tuo canto d'amore.

***************************************

Σ' όλες τις γυναίκες
μετάφραση: ΄Ελσα Κορνέτη & Βασίλης Ρούβαλης

Εύθραυστη, καλλίγραμμη γυναίκα, μήτρα παραδείσου
είσαι σπορά της αμαρτίας
ακόμη και για το θεϊκό βλέμμα
παρά τους ιερούς σου πολέμους
για χειραφέτηση.
Σπάνε την ομορφιά σου
κι απομένει το κουφάρι του έρωτα
που όμως φωνάζει ακόμη για εκδίκηση
και μόνο εσύ καταφέρνεις
πια να κλάψεις,
μετά γυρίζεις και βλέπεις ακόμη τα παιδιά σου,
μετά στρίβεις και δεν ξέρεις τι να πεις
και σιωπάς έκπληκτη
και τότε γίνεσαι πελώρια σαν τη γη
και ανυψώνεις το τραγούδι του έρωτά σου.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

ήρθε



ΗΡΘΕ
©Silena, 4/12/2013

Ήρθε φωτεινή
Όμοια με αστραπή
και  χάθηκε
Τόσο γρήγορα
Όμοια με αστραπή

Ευτυχία τεχνητή
Ντυμένη στα λευκά
Θρυμματισμένη, επικίνδυνη

Ήρθε γυμνή
Σκέφτηκε πως τίποτα πιο όμορφο
από ένα βαθύ αδιατάραχτο ύπνο
γεμάτο όνειρα παιδικά

Ήρθε
μα σώπασα
κλειστά τα χείλη
τα μάτια ανοιχτά
δεσμώτης μιας επιθυμίας


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Sylvia Plath


La strega
©Silena
Charcoal on paper



SYLVIA PLATH 
Witch Burning


In the marketplace they are piling the dry sticks.
A thicket of shadows is a poor coat. I inhabit
The wax image of myself, a doll's body.
Sickness begins here: I am the dartboard for witches.
Only the devil can eat the devil out.
In the month of red leaves I climb to a bed of fire.

It is easy to blame the dark: the mouth of a door,
The cellar's belly. They've blown my sparkler out.
A black-sharded lady keeps me in parrot cage.
What large eyes the dead have!
I am intimate with a hairy spirit.
Smoke wheels from the beak of this empty jar.

If I am a little one, I can do no harm.
If I don't move about, I'll knock nothing over. So I said,
Sitting under a potlid, tiny and inert as a rice grain.
They are turning the burners up, ring after ring.
We are full of starch, my small white fellows. We grow.
It hurts at first. The red tongues will teach the truth.

Mother of beetles, only unclench your hand:
I'll fly through the candle's mouth like a singeless moth.
Give me back my shape. I am ready to construe the days
I coupled with dust in the shadow of a stone.
My ankles brighten. Brightness ascends my thighs.
I am lost, I am lost, in the robes of all this light.


© Sylvia Plath. All rights reserved


SYLVIA PLATH
Το κάψιμο της μάγισσας

Απόδοση στα ελληνικά:  Κλεοπάτρα Λυμπέρη

Στην αγορά στοιβάζουν τα ξερά κλαδιά.
Μια λόχμη σκιών είναι φτωχικό παλτό. Κατοικώ
Στο κερένιο ομοίωμα του εαυτού μου, ένα σώμα κούκλας.
Η αρρώστια αρχίζει εδώ: Είμαι στόχος βελών για μάγισσες.
Μόνο ο διάβολος μπορεί να κατατροπώσει το διάβολο.
Το μήνα των πορφυρών φύλλων σκαρφαλώνω σ’ ένα πύρινο κρεβάτι.
                                                                                                                                                              
Είναι εύκολο να κατηγορήσω το σκοτάδι: το στόμα μιας πόρτας,
Την κοιλιά του κελαριού. Φύσηξαν κι έσβησε το πυροτέχνημά μου
Μια κυρία με μαύρα φτερά σκαθαριού με κρατά σε κλουβί παπαγάλου.
Πόσο μεγάλα τα μάτια των νεκρών!
Έχω στενό δεσμό μ ένα πνεύμα μαλλιαρό.
Καπνός κάνει κύκλους γύρω από το ράμφος αυτού του άδειου λαγηνιού.
                                                                      
                         
Αν είμαι μικρούλα, δεν θα πειράξω κανέναν.
Αν δεν κινούμαι, δεν θα χτυπήσω τίποτα. Έτσι είπα
Καθισμένη κάτω απ’ το καπάκι του δοχείου, μικροσκοπική κι άψυχη σαν κόκκος ρυζιού.
  Δυναμώνουν την φωτιά στα μάτια της κουζίνας, γυρίζοντας ένα ένα τα κουμπιά.   
Είμαστε γεμάτοι άμυλο, οι μικροί λευκοί μου φίλοι. Μεγαλώνουμε.
Αυτό στην αρχή πονάει. Οι κόκκινες γλώσσες θα διδάξουν την αλήθεια.
                                                                                             

Μητέρα των σκαθαριών, μόνο ξέσφιξε το χέρι σου.
Θα πετάξω μες απ’ το στόμα του κεριού σαν πεταλούδα άτρωτη στη φλόγα.
Δώσε μου πίσω τη μορφή μου. Είμαι έτοιμη να ερμηνεύσω τις μέρες
Που ζευγάρωσα με τη σκόνη στη σκιά μιας πέτρας.
Οι αστράγαλοί μου φωτισμένοι. Η λάμψη ανηφορίζει τους μηρούς μου.
Χάθηκα, χάθηκα, μες τους μανδύες όλου αυτού του φωτός.


Πηγή Μετάφρασης: εδώ

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Louis Aragon


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ EΛΣΑΣ
Louis Aragon

(Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου)

Τόσο βαθιά τα μάτια σου πού όταν έσκυψα μέσα τους να πιω
Είδα όλους τους ήλιους σ' αυτά να καθρεφτίζονται
Όλους τους απελπισμένους να πέφτουν μέσα να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω
Στον ίσκιο των πουλιών θολός ωκεανός
Κι αλλάζουνε τα μάτια σου σαν γίνεται αίθριος ο καιρός
Πάν’ στων αγγέλων την ποδιά σμιλεύει το καλοκαίρι νέφη
Ποτέ δεν είναι ο ουρανός όσο πάνω απ’ τα στάχυα γαλανός
Μάταια διώχνουν οι άνεμοι τη θλίψη του γλαυκού
Πιο φωτεινά τα μάτια σου απ’ το γλαυκό
Σαν λάμπει μέσα τους ένα δάκρυ
Ο ουρανός μετά από βροχή τα μάτια σου ζηλεύει
Τόσο γαλάζιο το γυαλί είν’ μόνο όταν σπάσει
Μάνα με τους πόνους τους επτά, ω, νοτισμένο φως
Επτά ρομφαίες τρύπησαν το πρίσμα των χρωμάτων
Η μέρα είναι πιο σκληρή παρά όταν θρηνεί
Η μελανόστικτη ίριδα πιο γαλανή όταν πενθοφορεί
Όταν δυστυχούν τα μάτια σου διπλό ανοίγουν ρήγμα
Όπου αναπαράγεται το θαύμα των Μάγων των τριών
Όπως όταν αντίκρισαν με κείνο το καρδιοχτύπι
Της Παναγιάς το φόρεμα να κρέμεται στη φάτνη
Ένα μονάχα στόμα θά ’φτανε για του Μαγιού τις λέξεις
Για όλα τα τραγούδια και όλους τους καημούς
Ένα κομμάτι απ’ το στερέωμα για εκατομμύρια αστέρια
Τα μάτια σου και τα δίδυμά τους μυστικά ήταν αρκετά γι’ αυτό
Ένα παιδί εκστατικό μπρος σε ωραίες εικόνες
Τα μάτια δεν ανοίγει τόσο διάπλατα
Δεν ξέρω εάν ψέματα λες όταν ανοίγουν τα δικά σου μάτια ‘
Θα’λεγες η βροχή ανοίγει αγριολούλουδα
Κρύβουνε τάχα αστραπές μες στη λεβάντα αυτή
Όπου τα έντομα αφήνουν τους έρωτες τους φλογερούς
Όπως ο ναύτης που στο πέλαγος Αύγουστο μήνα θνήσκει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ
Τράβηξα αυτό το ράδιο από πισσουρανίτη
Και έκαψα τα χέρια μου στην απαγορευμένη τη φωτιά
Ω, παράδεισέ μου εσύ εκατό φορές σ’ έχασα σε βρήκα
Το Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου και Ινδία
Κι ήρθ' ένα βράδυ που το σύμπαν έγινε κομμάτια τρία
Πάνω σε υφάλους που τους έβαλαν φωτιά οι ναυαγοί
ΚΙ εγώ έβλεπα πάνω απ' τη θάλασσα ν’ αστράφτουν
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια


Les Yeux d'Elsa


Tes yeux sont si profonds qu'en me penchant pour boire
J'ai vu tous les soleils y venir se mirer
S'y jeter ΰ mourir tous les dιsespιrιs
Tes yeux sont si profonds que j'y perds la mιmoire

ΐ l'ombre des oiseaux c'est l'ocιan troublι
Puis le beau temps soudain se lθve et tes yeux changent
L'ιtι taille la nue au tablier des anges
Le ciel n'est jamais bleu comme il l'est sur les blιs

Les vents chassent en vain les chagrins de l'azur
Tes yeux plus clairs que lui lorsqu'une larme y luit
Tes yeux rendent jaloux le ciel d'aprθs la pluie
Le verre n'est jamais si bleu qu'ΰ sa brisure

Mθre des Sept douleurs τ lumiθre mouillιe
Sept glaives ont percι le prisme des couleurs
Le jour est plus poignant qui point entre les pleurs
L'iris trouι de noir plus bleu d'κtre endeuillι

Tes yeux dans le malheur ouvrent la double brθche
Par oω se reproduit le miracle des Rois
Lorsque le coeur battant ils virent tous les trois
Le manteau de Marie accrochι dans la crθche

Une bouche suffit au mois de Mai des mots
Pour toutes les chansons et pour tous les hιlas
Trop peu d'un firmament pour des millions d'astres
Il leur fallait tes yeux et leurs secrets gιmeaux

L'enfant accaparι par les belles images
Ιcarquille les siens moins dιmesurιment
Quand tu fais les grands yeux je ne sais si tu mens
On dirait que l'averse ouvre des fleurs sauvages

Cachent-ils des ιclairs dans cette lavande oω
Des insectes dιfont leurs amours violentes
Je suis pris au filet des ιtoiles filantes
Comme un marin qui meurt en mer en plein mois d'aoϋt

J'ai retirι ce radium de la pechblende
Et j'ai brϋlι mes doigts ΰ ce feu dιfendu
Τ paradis cent fois retrouvι reperdu
Tes yeux sont mon Pιrou ma Golconde mes Indes

Il advint qu'un beau soir l'univers se brisa
Sur des rιcifs que les naufrageurs enflammθrent
Moi je voyais briller au-dessus de la mer
Les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa


Louis Aragon
Extrait de "Les Yeux d'Elsa"



Maria Callas - Pace, pace mio Dio


(click the photo!)

Maria Callas

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Σαρλ Μπωντλαίρ

Απαγορευμένα ποιήματα

Fin de l'epoque_©Silena


Φθινοπωρινό σονέτο

Τα μάτια σου τα διάφανα σαν κρούσταλλο, μου λένε
«Για σε, παράξενε εραστή, σαν τί να αξίζω τάχα;»
Μείνε όμορφη και σώπα! Αυτή η καρδιά που όλα της φταίνε,
εξόν απ' την πρωτόγονη αθωότητα μονάχα,

δε θέλει το σατανικό κρυφτό της να σου μάθει,
λικνίστρα που το χέρι σου σε ύπνους βαθιούς με κράζει,
ούτε το μαύρο θρύλο της που με φωτιάν εγράφη.
Μισώ το πάθος κι η πολλή ξυπνάδα με κουράζει.

Ας αγαπιόσαστε ήσυχα. Ο έρωτας στη σκοπιά του
τεντώνει το μοιραίο του τοξάρι σκοτεινός.
Ξέρω τί βρόχια στην παλιά, φυλάγει, αρματωσιά του.

τρέλλα και φρίκη κι έγκλημα!- Χλωμή μου μαργαρίτα,
τάχα δεν είσαι σαν κι εμέ ήλιος φθινοπωρινός,
ω εσύ, που τόσο είσαι ψυχρή, λευκή μου Μαργαρίτα.



απόδοση: Γιώργος Σημηριώτης

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

The Here And After



Jun Miyake
"The Here And After"

album: Stolen From Strangers (2007)


spawn inside this memory again
one earthbound minute, unbent
a moment broken
softly spoken, magic
so here we are

night has thrown its heels at our door
and stormed its way in, bidden
our feet in drunken incantations, moving

happily, happily, ever after
with kisses and curses, dripped in laughter

happily, happily, would I disappear
wishes and wasted breath
at closest dreaming
so far away

counting down
in twos and in threes
with never a word, out loud
this hidden temple, decalescent, stepping

happily, happily, ever after
with kisses and curses, dripped in laughter

hurry to lay it down
where I've made my bed
wishes and wasted breath
at closest dreaming
so far away

as we grow
as we go
to the here and after
I've never forsaken you
that's really something

so hurry to lay me down
where I've made my bed
tends to a wilted pale
throwing up a beat
kick it down

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Σενάριο χωρίς τελείες



Δεν είχα γεμίσει ακόμα τη σελίδα
μα τη γύρισα απότομα
Αμέσως το μετάνιωσα
Με κίνηση κοφτή την τσαλάκωσα
ήρεμα
αργά
και την πέταξα στο καλάθι
μαζί με κάτι όμορφους στίχους αλγερινούς θαρρώ
που μου χάρισε κάποτε η νύχτα
Έπειτα γέλασα δυνατά με τα σχόλια ενός γελοίου παντογνώστη
ίσως και εξιχνιαστή μυστηρίων ή εξολοθρευτή φαντασμάτων
ακόμα δεν έχω καταλήξει
Έφτιαξα ένα τσάι,
μαύρο
να πιω
Πλησίασα στο νεροχύτη
έχυσα όλες τις όμορφες λέξεις
όλες τις χλωμές υποσχέσεις
όλα εκείνα
ξέρεις
τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα
και τότε σαν χείμαρρος ήρθαν κοντά μου
οι λέξεις που έψαχνα τόσο καιρό
οι αληθινές λέξεις
και μ' αγκάλιασαν
Έσκυψα λιγάκι το κεφάλι
να μη φανεί το δάκρυ
έδιωξα μ' ένα νεύμα τα φαντάσματα
ομόρφυνα τους ήχους και
Πήρα καινούργια σελίδα, λευκή


©Silena, 25/11/2013



Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Αθέατος ταξιδιώτης

ΑΘΕΑΤΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
©Silena


















crucifiction by ©Silena


Τρομαγμένος
Αναγνωρίζοντας τα ίχνη στο κορμί του
Διαβάζει φωναχτά
Τις ώρες
Πέτρες, ασύμμετρες πέτρες μπλεγμένες στα δάχτυλα
Στριφογυρνούν
Λάμπουν καθώς αχτίδες απρόσμενες
Από φως κι από ψυχή
Δοσμένες την κατάλληλη ώρα
Στην κατάλληλη δόση
Δε σας χρειάζομαι πια
Φωνάζει
Έχω τ’αστέρια
Αυτά δεν ρωτάνε
Μονάχα καρτερούν
Δε σας χρειάζομαι
Έχω τη νύχτα
Εκεί κρύβομαι
Εκεί ανασαίνω
Ήρεμα
Αθέατος ταξιδιώτης
Σιωπηλός
Αθέατος ταξιδιώτης
Τρομαγμένος
Ψηλαφώντας τα ίχνη στο κορμί του
Υψώνει δυνατή την κραυγή
Δε σας χρειάζομαι πια
Αθέατος ταξιδιώτης
ξεχασμένος


©Silena, 24/11/2013


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ακόμη ονειρεύομαι



ΑΚΟΜΗ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
©Silena 

Ο ήχος
που μοιάζει με σύρσιμο
πώς με τρομάζει.
Σαν χρόνος ποδοπατημένος
σαν σκιά που πιάστηκε στα δίχτυα
και ξεψυχάει.

Σηκώνεις το ποτήρι ψηλά.
Εις υγείαν!

Ευχή μάλλον, ή επιθυμία
να σωπάσω
να κουβαλήσω ακόμα έναν αναστεναγμό
και να τον κρύψω βαθιά.

Σιωπηλά πλησιάζω και με τα νύχια μου,
τον τοίχο εκδικούμαι,
με τα νύχια μου τον γρατζουνάω μέχρι εκείνα να ματώσουν
κι όταν ο τοίχος παραδοθεί κι αρχίσει να μαδάει
ακουμπάω πάνω του τα χείλη μου κι αρχίζω να τον γλείφω
σαν το σκυλί τις πληγές του
συνεχίζω συνεχίζω
μέχρι τα χείλη μου ν’ ασπρίσουν απ΄τον ασβέστη
και μέχρι εκείνο το κρασί να τελειώσει.

Χαμογελάς περίεργα
όταν η μνήμη φωτίζεται.
Άκου τα βήματα στα σκαλιά.
Ψίθυροι και ίσκιοι
ζέστη υγρή
Διψάω
Τα σχέδια εκείνα τα παλιά τα ΄ριξα στη φωτιά,
ξέχασα να σου πω
και όσα χάρτινα όνειρα ξέφυγαν τρομαγμένα,
έστειλα τα πουλιά να τα φέρουν πίσω,
πώς θα μπορούσα να τ’ αφήσω!
Γνωρίζουν τόσα
κι εγώ ακόμα ονειρεύομαι!


©Silena_22/11/2013

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

στο μοίρασμα




στο μοίρασμα

κι όχι στη μοιρασιά

παίρνει η ψυχή ζωή

Silena 9/5/2011

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ξυπόλητη αγαπά



Στο σκοτεινό δρόμο της σιωπής, 
ο φόβος θεριεύει.
Μονάχα ο έρωτας μπορεί, 
το δύσβατο μονοπάτι
να μαγέψει, 
να το μεταμορφώσει σε δρόμο φωτεινό κι ολάνθιστο. 
Ο πόθος γεμίζει τις άδειες δεξαμενές. 
Η επιθυμία ασυγκράτητη πια
κυλάει και παρασέρνει το νου.
Δε σκέφτεται, προχωρά. 
Δεν αναζητά , γνωρίζει.
Ξυπόλητη, με μάτια υγρά φτάνει.
Με βήμα γενναίο και καθαρό, αγαπά.
Ξυπόλητη αγαπά.
Για όσους δεν τολμούν, αφήνει τα όνειρα...

Silena 23/9/2012

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Κάποια μέρα


Man Ray, Anatomy

ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ
by Silena

Δεν θα ρωτούσες αν γνώριζες
Κι εγώ
Τι να σου πω,
τι να πω για κάτι που φεύγει
Τι να πω για ό,τι μένει,
μετέωρο, σιωπηλό
Θα ρωτούσες αν πίστευες
Και τη φωτιά
Ακόμη κι αυτή θ’ άγγιζες με τα λευκά σου χέρια
Δίχως φόβο, δίχως κανένα δισταγμό
Μα δεν το ‘κανες

Κάποια μέρα θα μπορώ να μιλάω για τα σύννεφα
Χωρίς να δακρύζω

Κάποια μέρα τα όνειρά μου θ’ ακολουθώ
Χωρίς να διστάζω

Κι εσύ
Τότε
Θα γνωρίζεις και δε θα ρωτάς πια

©Silena, 14/11/2013

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Κάποτε

by ©Silena


Κάποτε θα
ξεπεράσω τον πόνο που γεννάει η αναμονή
Θα φτάσω κοντά στη γραμμή,
που άλλοτε σύμμαχος ενάντια στη λήθη γίνεται
κι άλλοτε παιχνίδι εύθραυστης ισορροπίας
πάνω σε ολισθηρές φθαρμένες λέξεις.

Αθόρυβα θα σωθώ γι' άλλη μια φορά
και ξυπόλητη θα βαδίσω στο χρόνο
να μην ξυπνήσω το αιώνιο παιδί
που μετράει ανάποδα και χαμογελάει.

Θα γυρίσω σελίδα
κινδυνεύοντας να κοπώ
και να κοκκινίσει το ταξίδι μου
Μα δεν θα 'ναι δική μου η απόφαση
το χρώμα πάνω στο χαρτί
Πάνω στο καθαρό χαρτί
στεγνό από δάκρυα
με μια παμπάλαιη θλίψη μόνο καρφιτσωμένη
στην άκρη του
να συνοδεύει το σεργιάνι μου σε τούτο τον κόσμο

Τυφλό σεργιάνι που συνοδεύει τ' ανείπωτα όνειρα

Κάποτε θα
ξεπεράσω τον πόνο που γεννάει η αναμονή
Θα φτάσω κοντά στη γραμμή


©Silena, 10/11/2013



Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Μαγεμένη














Μαγική στιγμή, σιωπηλή.
Εκείνη αφήνει το χέρι της να πέσει και
στην αγκαλιά του απλώνει ό,τι την πόνεσε
Ο πόνος στεγνώνει
Εκείνη
χαμογελά
Αφουγκράζεται την ανάσα του
κι η χαλάρωση παίρνει τη μορφή μιας Εδέμ
που κινείται απαλά
σαν πλοίο σε ήρεμη θάλασσα
Το όνειρο συναντάει το βλέμμα της
στο ίδιο σημείο συγκλίνει και το δικό του
υπερβαίνει τα γήινα
διασταυρώνεται μ' αστέρια και γαλαξίες μακρινούς
Ανέλπιστη
μαγική θαρρείς
απουσία κάθε απόστασης
Πετάει τον κρύσταλλο ψηλά
δεν οσφραίνεται
δε θυμάται
μονάχα ζει
την αιωνιότητα τούτης της στιγμής


©Silena, 16/10/2013

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

ν' αγγίξω, να πιστέψω


Ν'ΑΓΓΙΞΩ, ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ

Στα ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά μου
Κρατούσαν σβησμένα κεριά
κι έψελναν με απόκοσμη φωνή
Άπλωσα τα χέρια μου
"Ν' αγγίξω" είπα, "να πιστέψω"
Μα τα χέρια με πρόδωσαν
άρχισαν να κυλάνε κάτω στη γη
ρευστά
Λαίμαργα εκείνη
άρχισε να τα ρουφάει ώσπου εξαφανίστηκαν
Δεν είχα πια χέρια
μα τι παράξενο
ούτε και μνήμη είχα
Mη βλέποντας τα χέρια μου άρχισα να γελάω
δυνατά
κουνώντας το κεφάλι και το σώμα
δαιμονισμένα
να καλύψω την έλλειψη
Mα η γη
ήθελε κι άλλο να πιει,
να βγάλει χορτάρι απ' τα ξερά της σωθικά
Το γέλιο μου έγινε τρόμος
όπως χανόμουν στα σκοτάδια της
Ρευστή κι ανίσχυρη
Με κατάπινε σταγόνα σταγόνα
Ο τρόμος μου
έγινε σιωπή
κι η θλίψη μου
δάκρυ
Κάθε δάκρυ και μια λησμονιά
"Να κοιμηθώ",
αυτό πρόλαβα να ψιθυρίσω μόνο


©Silena, 8/10/2013

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

μπαλόνια


Δεν άφησα γράμμα,
ούτε ένα απλό σημείωμα, προχειρογραμμένο.
Τίποτα.

Προτίμησα να πετάξω τις λέξεις στη σιωπή
να τις καταδικάσω.
Δεν είχα χώρο βλέπεις
ούτε στα μάτια, ούτε στην ψυχή.
Ήμουν γεμάτη από μεγάλα μπαλόνια αέρα.

Κάποιες μέρες μάλιστα, ανέβαινα ψηλά, σαν χαρταετός
και γελούσα κρυφά με τον εαυτό μου,
να μη πάρει κανείς χαμπάρι και προδοθώ
και καταλάβουν πως κάτι κρύβω.
Και τότε, εκείνα τα μεγάλα μπαλόνια αέρα,
πόσο θα κινδύνευαν θεέ μου.

Να πέσουν στα λάθος χέρια
να γίνουν αστείες απομιμήσεις ξεφούσκωτων ονείρων!

Ήθελες
να πιστέψω πως υπάρχει.
Αυτό που ονόμαζες

ΑΙΩΝΙΟ

Μα εγώ σου φώναζα καθώς τα βήματά μου απομακρύνονταν.
Σχεδόν ουρλιάζοντας, σου φώναζα:
«μόνο το ΤΩΡΑ, μονάχα αυτό υπάρχει».
Εσύ, επέμενες
γιατί ίσως είχες δει την αλήθεια,
γυμνή να σου αποκαλύπτεται και είχες πιστέψει.
Εσύ, επέμενες.

Μα δεν πρόλαβα να σ’ ακούσω.

Τα βήματά μου,
τα βήματά μου με έστειλαν στο χθες.


©Silena, 27/9/2013

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Τα βουβά μάτια


ΤΑ ΒΟΥΒΑ ΜΑΤΙΑ

Ένας βράχος
Μονάχος
Αυτό
Δε ψάχνει, δεν προσμένει, είν’ έτοιμος από χρόνια
Ν’αναγνωρίσει
το κατάλληλο κύμα
την κατάλληλη στιγμή
Στον τόπο που δεν υπάρχουν σκιές
παρά μόνον αληθινοί άνθρωποι
περπατούν
ο ένας δίπλα στον άλλο
δίχως ν’ αγγίζονται
ατέλειωτες στρατιές αληθινών ανθρώπων
που περπατούν ο ένας δίπλα στον άλλο δίχως ν’ αγγίζονται
Φοβάμαι
Τη στιγμή που θα γυρίσεις το βλέμμα
φοβάμαι
Το κατάλληλο κύμα
το βράχο
τον ήχο των βημάτων
την άλλη πλευρά
που κοιτάζει μόνον ευθεία
μα η αγάπη είναι κύκλος
κινείται
χαμογελάει
σωπαίνει
δακρύζει
μα η αγάπη δεν είναι
ούτε βράχος
ούτε κύμα
ούτε αθόρυβα βήματα
ανθρώπων που κοιτάζουν μόνο ευθεία
φοβάμαι
το έκπληκτο κοίταγμα 
της σκιάς μου
με τα βουβά μου μάτια



©Silena, 26/9/2013

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ


Δε φτάνει το χαρτί
να κρύψει λέξεις
τ' αθόρυβο μελάνι
να κυλήσει στα χέρια
μαύρο
σαν σκέψη απουσίας
σου
Δε φτάνει του φθινοπώρου τ' άρωμα
τα σύννεφα να φέρει κοντά
να θυμώσουν τα χέρια
κι ακατάπαυστα ν' αρχίσουν
νεύματα
βοήθειας ή σπαραγμού
να χαράζουν διάφανα στον αγέρα
Δε φτάνει
Γι' αυτό κι οι ερωτήσεις
έχασαν τα ερωτηματικά
κι ορφανές πορεύονται πια
δίχως τίποτα να περιμένουν

©Silena, 21/9/2013



Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Πρελούδιο












Μα είναι
το φως ακριβοδίκαιο
Χαμογελά στους άξιους
που ξέρουν ν' αγαπούν
Τους άλλους
σε ανελέητη υποταγή
καταδικάζει
μπουμπούκια θλιβερά
μαραμένα πριν καλά καλά ανοίξουν!
Τρομαγμένο φως
Να λένε οι άνθρωποι πως δάκρυα είναι
κι όχι αχτίδες
μιας σύντομης ζωής
ευχαριστημένης
Μα είναι
το φως σοφό
γνωρίζει
αφήνει το παράθυρο ανοιχτό
στους τυφλούς που ονειρεύονται
ακόμη
με το κελάρυσμα του ρυακιού
και το μυρωμένο αγέρι της άνοιξης
Τις κάρτες σημαδεύουν ξανά
ν' αποφύγουν το διασυρμό των σκιών
Παλάμη
χάρτης λευκός
με χαραγμένους πάνω του κύκλους
στριμωγμένων ονείρων του κοριτσιού
που μεγάλωσε απότομα
Ο ουρανός φοβάται
οι σκιές ξεψυχούν

Κάτω από
το φως θεριεύει
γυμνό



©Silena , 16/9/2013

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Με τη Γεύση του Βύσσινου




Δεν ήταν πρόσταγμα αυτό
δεν ήτανε κραυγή
Την είπαν λύπη
μιας άγονης ελπίδας
βουβής
Την είπαν προσμονή
ενός τέλους
μιας νέας αρχής

Δεν ήταν ψίθυρος αυτός
δεν ήταν ήχος
Της πλήξης ο θάνατος ήταν
κλεισμένος σε λέξεις
στολισμένες με κερί
ιεροτελεστίες
ομολογίες
νουθεσίες

Με τη γεύση του βύσσινου

Θα προσέχω
Θα 'χω το νου μου ανήσυχο
Θα προσπαθώ

Με τη γεύση του βύσσινου
και το χρώμα του στα μάγουλά μου
θα καρτερώ
όχι
όχι
χωρίς υπολογισμούς
θα πορεύομαι
χωρίς όνειρα χάρτινα

Μόνο
τη γεύση
του βύσσινου
και το χρώμα του
στα μάγουλά μου


©Silena, 14/9/2013

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Παρασυρμός















Μέρες θερμές
στις αρχές του φθινοπώρου
ζυγώνουν μαζί
με του αλόγιστου πελαγίσιου βλέμματος τη σπίθα
πάνω σ’ ασάλευτο ουρανό.

Το κέφι μου χάνω
τη δύναμη κάνω προσμονή
στο σμίξιμο επάνω
παρασυρμό που κατορθώνει να πλάσει αλμύρα
πάνω σε ηλιοκαμένο δέρμα.

Βράζει η ψυχή
φλογίζεται πιότερο κι απ' τον ήλιο λιώνει
κερί αναμμένο
κι αγκαλιά υγρή, τον έρωτα γεννάει.


Σ’ αλλόφρονα χορό ξεσπάει και λησμονάει.

©Silena, 6/9/2013

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Κική Δημουλά

ΟΙ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση.

Ἡ πρώτη μέρα τοῦ Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σὲ κάποια ὑδρορροή.
Ὡς χθὲς ἀκόμα ὅλα ἔρχονταν.
Ζέστες, ἡ διάθεση γιὰ φῶς,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωῆς.
Γονιμοποιοῦνταν κάθε βράδυ τὰ φεγγάρια,
πολλοὶ διάττοντες ἔρωτες
ᾖρθαν στὸν κόσμο τὸν περασμένο μήνα.

Τώρα ἡ γνωστὴ ψύχρα
κι ὅλα νὰ φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, ἡ διάθεση γιὰ φῶς.

Φεύγουν τὰ πουλιά, ἀκολουθοῦν τὰ λόγια
ἡ μία ἐρήμωση τραβάει πίσω τῆς τὴν ἄλλη
μὲ λύπη αὐτοδίδακτη.
Ἤδη ἀποσυνδέθηκε τὸ φῶς ἀπὸ τὴν ἐπανάπαυση
κι ἀπὸ τὶς καλημέρες σου.
Τὰ παράθυρα ἐνδίδουν.
Τὸ χέρι τοῦ μεταβλητοῦ κλείνει τὰ τζάμια,
ἄλλοι λὲν ὡς τὴν ἄνοιξη,
ἄλλοι φοβοῦνται διὰ βίου.

Κι ἐσὺ τί κάθεσαι;
Καιρὸς νὰ μπεῖς κι ἐσὺ στὰ ἀλλαγμένα.
Νὰ γίνεις ὅτι ἀναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιὸς ξέρει τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς νὰ γίνεις «τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο».
Ἄρχισε ψύχρα.
Ρῖξε στὴν πλάτη σου ἕνα ροῦχο ἀποδημίας.

Πηγή: εδώ

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Πόσο όμως;

sunset 
by Silena




Πόσο όμως να αγαπάω
τον ήχο του ανέμου
από τα στάχυα ανάμεσα;

Πόσο ν' αντικρίζω τα σύννεφα
δίχως ούτε ένα δάκρυ!

Πόσο;

Μια μέρα ίσως
ή μία στιγμή

Eσύ να με κοιτάς
την ίδια ώρα
στον ίδιο τόπο
με το ίδιο ακριβώς βλέμμα

Πόσο όμως ν' ανησυχώ
που ακόμα δεν ήρθες;

Πόσο ν' αναζητώ
τη σιωπή για να μιλήσω,
το χρόνο για να πάψω να κοιτώ

Μια υπέροχη φωνή
μιαν ανάσα στο τώρα
ένα αναστατωμένο κύμα
της ήρεμης θάλασσας
όπως ακριβώς σήμερα
κάτω απ' το σύρμα
πάνω απ' το τώρα
ένας χρόνος ελαστικός
σαν την αλήθεια που ξέχασες
σαν το μικρό ψέμα που έπλασες
σαν ένα ακόμη παραμύθι

που αγαπώ.

©Silena, 10/8/2013