Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

αποχρωματισμοί



Θα είχες συνθλίψει με μανία τα χρόνια
αν μπορούσες
ή αν δεν με άκουγες
να γελάω δυνατά
και τρέχοντας να σε πιάσω σαν παιδί
δεν έπεφτα πάνω στην πραγματικότητα
και μάτωνα.
Μα ξέρεις, πως για μένα
δεν είναι εμπόδιο αυτό.
Ξέρεις, πως όλη μου τη ζωή,
σβήνω τον ύπνο με λίγο παραπάνω φως
και τρίβω με το βλέμμα
όλες τις μικρές περιπέτειες των δαχτύλων
που δεν σου ΄χω διηγηθεί ακόμα.
Όλα τα όνειρά τους, καθώς ξεπροβάλλουν απ’ την κουβέρτα
νυσταγμένα, παραδομένα ακόμα
στο άρωμα των εικόνων.
Είχα σκεφτεί σήμερα
να σε κάνω να χαμογελάσεις
μ’ ένα απροσδόκητο άγγιγμα,
μα δεν πρόλαβα.
Ποτέ δεν προλαβαίνω!
Οι χρόνοι μας, τόσο μακριά.
Οι σκέψεις μας, ακόμη μακρύτερα.
Τα σώματά μας, ξένα.

©Silena, 16/1/2013