Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

ο πόνος



Ένας πηχτός ορίζοντας
αφήνει το χαμογέλο νωπό
και τη καρδιά γεμάτη ομίχλη
αυτό βλέπω μπροστά μου

πίσω  
δε γυρνάω να δω
το 'χω σε κακό
γιατί τα δάχτυλά μου είναι λευκά
και τα μάτια μου μαύρα
σαν τη νύχτα

κόβω το σκοτάδι με μια κραυγή

σκέφτομαι πως έτσι θα διώξω τα στοιχειά
πως έτσι θα καλέσω πνεύματα καλά κοντά μου
να με συνδράμουν
να μη μ' αφήσουν στο δρόμο
μόνη
και φοβηθώ ξανά

Μα τι φοβάσαι;
με ρωτάς

τους λύκους,
απαντώ

©Silena 28/1/2013