Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Λύπη - Χαρά


Η ΛΥΠΗ

Η λύπη, απτή, χειροπιαστή, με συγκεκριμένο σχήμα
σταγόνας ή δακρύου,
με γεύση δυνατή, του αλατιού
και τη μυρωδιά κρασιού που ακόμα δεν ωρίμασε.
Η λύπη, προφέρεται αργά.
Λύ-πη, μικρής διάρκειας ήχος, μεγάλης διάρκειας κενό.
Απλώς παρούσα, δεν διεκδικεί.
Ούτε παρελθόν, ούτε παρόν, ούτε μέλλον.
Την αντιμετωπίζεις σαν μια παρτίδα σκάκι.
Εκείνη διαλέγει τα μαύρα πιόνια.
Παίζεις πρώτος.


Η ΧΑΡΑ

Η χαρά,
ρευστή σαν χρυσαφένιο μέλι,
επιθυμητή σαν αέρινη οπτασία γυναίκας.
Θορυβώδης, απειλητική.
Αφήνει μικρά ανεπαίσθητα σημάδια στις λέξεις.
Ηχώ του εφήμερου μέσα σ’ ένα σύννεφο επισφαλούς ηρεμίας.
Ευωδιάζει αυταπάτη.
Είναι πομπώδης και απειλητική
σε πονάει μονάχα με το φόβο της απώλειάς της.
Μα… είναι η χαρά!


©Silena, 17/2/2013