Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

ανθρώπινα



Τα χέρια, απλωμένα φτερά.
Στου τραπεζιού την άκρη 
μια σιωπή κι ένα μαχαίρι.
Διαλέγεις το μαχαίρι.
Διαλέγω τη σιωπή.
Οι άνθρωποι, είναι κακοί λες.
Οι άνθρωποι, είναι άνθρωποι απαντώ.

Τα χέρια, απλωμένα φτερά.
Για να πετάξεις.
Κι η ελπίδα ανθρώπινη για να μπορείς.

©Silena, 10/6/2013