Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

μπαλόνια


Δεν άφησα γράμμα,
ούτε ένα απλό σημείωμα, προχειρογραμμένο.
Τίποτα.

Προτίμησα να πετάξω τις λέξεις στη σιωπή
να τις καταδικάσω.
Δεν είχα χώρο βλέπεις
ούτε στα μάτια, ούτε στην ψυχή.
Ήμουν γεμάτη από μεγάλα μπαλόνια αέρα.

Κάποιες μέρες μάλιστα, ανέβαινα ψηλά, σαν χαρταετός
και γελούσα κρυφά με τον εαυτό μου,
να μη πάρει κανείς χαμπάρι και προδοθώ
και καταλάβουν πως κάτι κρύβω.
Και τότε, εκείνα τα μεγάλα μπαλόνια αέρα,
πόσο θα κινδύνευαν θεέ μου.

Να πέσουν στα λάθος χέρια
να γίνουν αστείες απομιμήσεις ξεφούσκωτων ονείρων!

Ήθελες
να πιστέψω πως υπάρχει.
Αυτό που ονόμαζες

ΑΙΩΝΙΟ

Μα εγώ σου φώναζα καθώς τα βήματά μου απομακρύνονταν.
Σχεδόν ουρλιάζοντας, σου φώναζα:
«μόνο το ΤΩΡΑ, μονάχα αυτό υπάρχει».
Εσύ, επέμενες
γιατί ίσως είχες δει την αλήθεια,
γυμνή να σου αποκαλύπτεται και είχες πιστέψει.
Εσύ, επέμενες.

Μα δεν πρόλαβα να σ’ ακούσω.

Τα βήματά μου,
τα βήματά μου με έστειλαν στο χθες.


©Silena, 27/9/2013