Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Παρασυρμός















Μέρες θερμές
στις αρχές του φθινοπώρου
ζυγώνουν μαζί
με του αλόγιστου πελαγίσιου βλέμματος τη σπίθα
πάνω σ’ ασάλευτο ουρανό.

Το κέφι μου χάνω
τη δύναμη κάνω προσμονή
στο σμίξιμο επάνω
παρασυρμό που κατορθώνει να πλάσει αλμύρα
πάνω σε ηλιοκαμένο δέρμα.

Βράζει η ψυχή
φλογίζεται πιότερο κι απ' τον ήλιο λιώνει
κερί αναμμένο
κι αγκαλιά υγρή, τον έρωτα γεννάει.


Σ’ αλλόφρονα χορό ξεσπάει και λησμονάει.

©Silena, 6/9/2013