Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

ν' αγγίξω, να πιστέψω


Ν'ΑΓΓΙΞΩ, ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ

Στα ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά μου
Κρατούσαν σβησμένα κεριά
κι έψελναν με απόκοσμη φωνή
Άπλωσα τα χέρια μου
"Ν' αγγίξω" είπα, "να πιστέψω"
Μα τα χέρια με πρόδωσαν
άρχισαν να κυλάνε κάτω στη γη
ρευστά
Λαίμαργα εκείνη
άρχισε να τα ρουφάει ώσπου εξαφανίστηκαν
Δεν είχα πια χέρια
μα τι παράξενο
ούτε και μνήμη είχα
Mη βλέποντας τα χέρια μου άρχισα να γελάω
δυνατά
κουνώντας το κεφάλι και το σώμα
δαιμονισμένα
να καλύψω την έλλειψη
Mα η γη
ήθελε κι άλλο να πιει,
να βγάλει χορτάρι απ' τα ξερά της σωθικά
Το γέλιο μου έγινε τρόμος
όπως χανόμουν στα σκοτάδια της
Ρευστή κι ανίσχυρη
Με κατάπινε σταγόνα σταγόνα
Ο τρόμος μου
έγινε σιωπή
κι η θλίψη μου
δάκρυ
Κάθε δάκρυ και μια λησμονιά
"Να κοιμηθώ",
αυτό πρόλαβα να ψιθυρίσω μόνο


©Silena, 8/10/2013