Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Louis Aragon


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ EΛΣΑΣ
Louis Aragon

(Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου)

Τόσο βαθιά τα μάτια σου πού όταν έσκυψα μέσα τους να πιω
Είδα όλους τους ήλιους σ' αυτά να καθρεφτίζονται
Όλους τους απελπισμένους να πέφτουν μέσα να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω
Στον ίσκιο των πουλιών θολός ωκεανός
Κι αλλάζουνε τα μάτια σου σαν γίνεται αίθριος ο καιρός
Πάν’ στων αγγέλων την ποδιά σμιλεύει το καλοκαίρι νέφη
Ποτέ δεν είναι ο ουρανός όσο πάνω απ’ τα στάχυα γαλανός
Μάταια διώχνουν οι άνεμοι τη θλίψη του γλαυκού
Πιο φωτεινά τα μάτια σου απ’ το γλαυκό
Σαν λάμπει μέσα τους ένα δάκρυ
Ο ουρανός μετά από βροχή τα μάτια σου ζηλεύει
Τόσο γαλάζιο το γυαλί είν’ μόνο όταν σπάσει
Μάνα με τους πόνους τους επτά, ω, νοτισμένο φως
Επτά ρομφαίες τρύπησαν το πρίσμα των χρωμάτων
Η μέρα είναι πιο σκληρή παρά όταν θρηνεί
Η μελανόστικτη ίριδα πιο γαλανή όταν πενθοφορεί
Όταν δυστυχούν τα μάτια σου διπλό ανοίγουν ρήγμα
Όπου αναπαράγεται το θαύμα των Μάγων των τριών
Όπως όταν αντίκρισαν με κείνο το καρδιοχτύπι
Της Παναγιάς το φόρεμα να κρέμεται στη φάτνη
Ένα μονάχα στόμα θά ’φτανε για του Μαγιού τις λέξεις
Για όλα τα τραγούδια και όλους τους καημούς
Ένα κομμάτι απ’ το στερέωμα για εκατομμύρια αστέρια
Τα μάτια σου και τα δίδυμά τους μυστικά ήταν αρκετά γι’ αυτό
Ένα παιδί εκστατικό μπρος σε ωραίες εικόνες
Τα μάτια δεν ανοίγει τόσο διάπλατα
Δεν ξέρω εάν ψέματα λες όταν ανοίγουν τα δικά σου μάτια ‘
Θα’λεγες η βροχή ανοίγει αγριολούλουδα
Κρύβουνε τάχα αστραπές μες στη λεβάντα αυτή
Όπου τα έντομα αφήνουν τους έρωτες τους φλογερούς
Όπως ο ναύτης που στο πέλαγος Αύγουστο μήνα θνήσκει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ
Τράβηξα αυτό το ράδιο από πισσουρανίτη
Και έκαψα τα χέρια μου στην απαγορευμένη τη φωτιά
Ω, παράδεισέ μου εσύ εκατό φορές σ’ έχασα σε βρήκα
Το Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου και Ινδία
Κι ήρθ' ένα βράδυ που το σύμπαν έγινε κομμάτια τρία
Πάνω σε υφάλους που τους έβαλαν φωτιά οι ναυαγοί
ΚΙ εγώ έβλεπα πάνω απ' τη θάλασσα ν’ αστράφτουν
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια


Les Yeux d'Elsa


Tes yeux sont si profonds qu'en me penchant pour boire
J'ai vu tous les soleils y venir se mirer
S'y jeter ΰ mourir tous les dιsespιrιs
Tes yeux sont si profonds que j'y perds la mιmoire

ΐ l'ombre des oiseaux c'est l'ocιan troublι
Puis le beau temps soudain se lθve et tes yeux changent
L'ιtι taille la nue au tablier des anges
Le ciel n'est jamais bleu comme il l'est sur les blιs

Les vents chassent en vain les chagrins de l'azur
Tes yeux plus clairs que lui lorsqu'une larme y luit
Tes yeux rendent jaloux le ciel d'aprθs la pluie
Le verre n'est jamais si bleu qu'ΰ sa brisure

Mθre des Sept douleurs τ lumiθre mouillιe
Sept glaives ont percι le prisme des couleurs
Le jour est plus poignant qui point entre les pleurs
L'iris trouι de noir plus bleu d'κtre endeuillι

Tes yeux dans le malheur ouvrent la double brθche
Par oω se reproduit le miracle des Rois
Lorsque le coeur battant ils virent tous les trois
Le manteau de Marie accrochι dans la crθche

Une bouche suffit au mois de Mai des mots
Pour toutes les chansons et pour tous les hιlas
Trop peu d'un firmament pour des millions d'astres
Il leur fallait tes yeux et leurs secrets gιmeaux

L'enfant accaparι par les belles images
Ιcarquille les siens moins dιmesurιment
Quand tu fais les grands yeux je ne sais si tu mens
On dirait que l'averse ouvre des fleurs sauvages

Cachent-ils des ιclairs dans cette lavande oω
Des insectes dιfont leurs amours violentes
Je suis pris au filet des ιtoiles filantes
Comme un marin qui meurt en mer en plein mois d'aoϋt

J'ai retirι ce radium de la pechblende
Et j'ai brϋlι mes doigts ΰ ce feu dιfendu
Τ paradis cent fois retrouvι reperdu
Tes yeux sont mon Pιrou ma Golconde mes Indes

Il advint qu'un beau soir l'univers se brisa
Sur des rιcifs que les naufrageurs enflammθrent
Moi je voyais briller au-dessus de la mer
Les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa


Louis Aragon
Extrait de "Les Yeux d'Elsa"