Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

ο πόνος



Ένας πηχτός ορίζοντας
αφήνει το χαμογέλο νωπό
και τη καρδιά γεμάτη ομίχλη
αυτό βλέπω μπροστά μου

πίσω  
δε γυρνάω να δω
το 'χω σε κακό
γιατί τα δάχτυλά μου είναι λευκά
και τα μάτια μου μαύρα
σαν τη νύχτα

κόβω το σκοτάδι με μια κραυγή

σκέφτομαι πως έτσι θα διώξω τα στοιχειά
πως έτσι θα καλέσω πνεύματα καλά κοντά μου
να με συνδράμουν
να μη μ' αφήσουν στο δρόμο
μόνη
και φοβηθώ ξανά

Μα τι φοβάσαι;
με ρωτάς

τους λύκους,
απαντώ

©Silena 28/1/2013

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

La mort subite




Βασανίζεται από παράταιρες σκέψεις

και κείνες μοιάζουν με ακτίνες ηλίου
τρυπούν το μυαλό
μαγνητίζουν τα φτωχά γράμματα
τα απειλούν
πως θα τα κάψουν αν δε σωπάσουν
κάποια
τα καίνε
ψυχρά
αναίμακτα
μόνο με το φως

Τότε
κάτι κλονίζεται μέσα του
τρέμει
υποτάσσεται
κι ανίκανος ν' αντιδράσει
καταρρέει
μαζί με τα καμένα γράμματα
που πέφτουν με θόρυβο
και πνίγονται σε μια τυφλή λίμνη

Ο θάνατος των λέξεων
είν' η σιωπή

Η ζωή των λέξεων
είν' η αγάπη

©Silena, 16/1/2013



Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

αποχρωματισμοί



Θα είχες συνθλίψει με μανία τα χρόνια
αν μπορούσες
ή αν δεν με άκουγες
να γελάω δυνατά
και τρέχοντας να σε πιάσω σαν παιδί
δεν έπεφτα πάνω στην πραγματικότητα
και μάτωνα.
Μα ξέρεις, πως για μένα
δεν είναι εμπόδιο αυτό.
Ξέρεις, πως όλη μου τη ζωή,
σβήνω τον ύπνο με λίγο παραπάνω φως
και τρίβω με το βλέμμα
όλες τις μικρές περιπέτειες των δαχτύλων
που δεν σου ΄χω διηγηθεί ακόμα.
Όλα τα όνειρά τους, καθώς ξεπροβάλλουν απ’ την κουβέρτα
νυσταγμένα, παραδομένα ακόμα
στο άρωμα των εικόνων.
Είχα σκεφτεί σήμερα
να σε κάνω να χαμογελάσεις
μ’ ένα απροσδόκητο άγγιγμα,
μα δεν πρόλαβα.
Ποτέ δεν προλαβαίνω!
Οι χρόνοι μας, τόσο μακριά.
Οι σκέψεις μας, ακόμη μακρύτερα.
Τα σώματά μας, ξένα.

©Silena, 16/1/2013 

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Χάρης Ψαρράς



Η Τραγουδισμένη

Με χάρη αλαφροπάτητης ελάφου των ονείρων
γέρνεις το χέρι σου ευθύς στο πλουμιστό σου στήθος.
Απ’ των χειλιών σου τη σχισμή ξεμύτισε ο μύθος
της άνοιξης κι η ευωδιά φρεσκολουσμένων μύρων

τυλίγει αργά το σώμα σου που γεύομαι κι αγγίζω.
Στης ομορφιάς σου τη σκιά πολλών ματιών μελίσσι
σπεύδει και περιστρέφεται. Σ’ απύθμενο μεθύσι
καλεί του Μάη η ατόφια γη τον ουρανό τον γκρίζο.

Σαν σε κοιτώ να στέκεσαι και με τα δάχτυλά σου
να στρώνεις το άσπρο φόρεμα που διάλεξες για απόψε
ο καβαλάρης νιώθω εγώ πως είμαι του Πηγάσου

κι εσύ φωνή αναγγέλλουσα «Σήκω» μου λές «και κόψε
έν’ άνθος. Χάρισέ μου το γοργά για να ξηλώσει
το πάλλευκό μου νυφικό του έρωτα η βρώση».

Η δόξα της ανεμελιάς, 2008

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

δύο μικρά χαριτωμένα ψέματα



εδώ έχω
δύο μικρά, χαριτωμένα ψέματα
το ένα είναι ξυπόλητο
το άλλο
είναι παιδί
αν θέλεις
μπορείς να κρατήσεις και τα δυο
ή...
κανένα

εδώ έχω
δύο τρελά, χαμογελαστά χέρια
μα δε στα δίνω

silena, 9/1/2013

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

ένα παιχνίδι του καθρέφτη




Μέσα σ' ένα λαβύρινθο 
συναντηθήκαμε.
Πέσαμε τυχαία ο ένας πάνω στον άλλο 
και μια και δεν μας ένοιαζε και πολύ η πραγματικότητα
πιστέψαμε πως η κρούση αυτή
μάλλον ήταν ο έρωτας!

Με βήματα αργά 
δώσαμε τα χέρια να κρατηθούμε
χωρίς πανηγυρισμούς και πυροτεχνήματα
μα ήταν σκοτεινά
και η κλωστή σχεδόν κομμένη,
άντεχε το πολύ δυο λέξεις ακόμα.

Ξέρω, ξέρω, 
νιώθεις να χάνεσαι κι εσύ
όπως κι εγώ
κι ούτε ο λυγμός δεν μπορεί να γίνει ο μίτος ο πολυπόθητος
που θα κρατώ σφιχτά μέσα στα χέρια μου,
να μην ξαναχαθούμε. 

Και θα σου λέω 
πως πάει πια, 
αυτό ήταν, 
θα τη βρούμε την άκρη
κι εσύ θα γελάς με τούτα τα λόγια
θα γελάς δυνατά
γιατί δεν θα πιστεύεις πώς μπορεί να γίνει αληθινό
ένα παιχνίδι του καθρέφτη.

©Silena 5/1/2012