Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ


Όσο κι αν ψάχνει την άκρη
το σκοτάδι γνωρίζει
και την οδηγεί
στη λυτρωτική λησμονιά.
Κι ας έχουν αίμα τα χέρια της
κι ας δείχνουν πάντα κατά τη σελήνη τα μάτια της.
Σπασμένη σιωπή στα δάχτυλα, ο πόθος
κι ο στεναγμός
ένα χρωματιστό ακατάστατο κουβάρι χωρίς τέλος.
Μην της μιλάς.
Μονάχα άγγιξέ τη.

© Silena 26/2/2013


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Λύπη - Χαρά


Η ΛΥΠΗ

Η λύπη, απτή, χειροπιαστή, με συγκεκριμένο σχήμα
σταγόνας ή δακρύου,
με γεύση δυνατή, του αλατιού
και τη μυρωδιά κρασιού που ακόμα δεν ωρίμασε.
Η λύπη, προφέρεται αργά.
Λύ-πη, μικρής διάρκειας ήχος, μεγάλης διάρκειας κενό.
Απλώς παρούσα, δεν διεκδικεί.
Ούτε παρελθόν, ούτε παρόν, ούτε μέλλον.
Την αντιμετωπίζεις σαν μια παρτίδα σκάκι.
Εκείνη διαλέγει τα μαύρα πιόνια.
Παίζεις πρώτος.


Η ΧΑΡΑ

Η χαρά,
ρευστή σαν χρυσαφένιο μέλι,
επιθυμητή σαν αέρινη οπτασία γυναίκας.
Θορυβώδης, απειλητική.
Αφήνει μικρά ανεπαίσθητα σημάδια στις λέξεις.
Ηχώ του εφήμερου μέσα σ’ ένα σύννεφο επισφαλούς ηρεμίας.
Ευωδιάζει αυταπάτη.
Είναι πομπώδης και απειλητική
σε πονάει μονάχα με το φόβο της απώλειάς της.
Μα… είναι η χαρά!


©Silena, 17/2/2013

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Στρατής Φάβρος


ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ




Photograph by Man Ray

Την είδα να έρχεται
Με πλησίασε και μου χαμογέλασε
Με εκείνο το χαμόγελό της από λευκές πέρλες
Τα καστανόμαυρα ίσια λαμπρά μαλλιά της
Χύνονταν ανάερα λουσμένα στους ώμους της
όπως τα κύματα που καβαλούν οι γοργόνες
και τάραζαν τον αέρα μου, σε μιαν αμηχανία θυμική
Έκλινε ελάχιστα το κεφάλι της με χάρη στο πλάι
Aφαίρεσε το ακουστικό του iPhone
Και μου απευθύνθηκε στον πληθυντικό
Μάζευα ασυναίσθητα τη μεσήλικη κοιλιά μου
Και προσπαθούσα να κρύψω τα μυστικά
που γνώριζα ότι έκρυβα
Η νεότητα κουβαλά αυτή τη σαγήνη,
της γνώσης και της απόγνωσης.
Ένιωσα τις στιγμές να κολλούν
Με έπιασα ύστερα ένοχα να ακολουθώ τους αλαβάστρινους νεανικούς
και γυμνασμένους γλουτούς της που γλιστρούσαν
Μακριά πολύ μακριά απ’τη ζωή μου.
Απόμεινα μόνος σαν δυστυχής cartoon αντιήρωας, σιωπηρή παραδοχή,
που από την έκπληξη του κρέμεται το σαγόνι,
χαμογελούσα γλυκά σαν ηλίθιος το υπόλοιπο του πρωινού.
Στρατής Φάβρος
Αναδημοσίευση από εδώ

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Anne Sexton













Anne Sexton by Joanna Rusinek


Μαθήματα στην πείνα

«Σου αρέσω;»
ρώτησα το μπλε σακάκι.
Καμία απάντηση.
Σιωπή αναπήδησε απ’ τα βιβλία του.
Σιωπή έσταξε απ’ τη γλώσσα του
και κάθισε ανάμεσά μας
κι έφραξε το λαιμό μου.
Έσφαξε την εμπιστοσύνη μου.
Άρπαξε από το στόμα μου τσιγάρα.
Ανταλλάξαμε λέξεις τυφλές
και δεν έκλαψα,
δεν ικέτεψα,
μαυρίλα πλάκωσε την καρδιά μου
και κάτι που είχε υπάρξει καλό,
ένα είδος φιλεύσπλαχνου οξυγόνου,
έγινε φούρνος του γκαζιού.
Σου αρέσω;
Τι εξωφρενικό!
Τι ερώτηση είναι αυτή;
Τι σιωπή είναι αυτή;
Και γιατί περιφέρομαι ακόμα εδώ
διάτρητη απ’ όσα είπε η σιωπή του;

Anne Sexton: «Ποιήματα», 
Εισαγωγή-Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου, 
Εκδ. Printa, 2010, σελ. 384

Πηγή: εδώ