Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Οδυσσέας Ελύτης



Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΩΡΑΙΑ

Συχνά, στην Κοίμηση του Δειλινού, η ψυχή της έπαιρνε
αντίκρυ απ’ τα βουνά μιαν αλαφράδα, μ’ όλο που
η μέρα ήταν σκληρή και η αύριο άγνωστη
Όμως, όταν σκοτείνιαζε καλά κι έβγαινε του παπά το χέρι
πάνω από το κηπάκι των νεκρών, Εκείνη
Μόνη της. Όρθια, με τα λιγοστά της νύχτας κατοικίδια
- το φύσημα της δεντρολιβανιάς
και την αθάλη του
καπνού από τα καμίνια - στης θαλάσσης την έμπαση αγρυπνούσε
Αλλιώς ωραία !

" Μακριά από τη λοιμική της πολιτείας, ονειρεύτηκα
στο πλάι της μιάν ερημιά, όπου το δάκρυ να μην έχει νόημα
και όπου το μόνο φως να’ ναι από την πυρά
που κατατρώγει όλα μου τα υπάρχοντα.
Ώμο τον ώμο οι δυό μαζί ν’ αντέχουμε το βάρος από τα μελλούμενα, ορκισμένοι στην άκρα σιγαλιά
και στην συμβασιλεία των άστρων,

Οδυσσέας Ελύτης
Έξη και μια τύψεις για τον ουρανό. (Απόσπασμα)

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

ΓΥΝΑΙΚΑ


ΓΥΝΑΙΚΑ

Σαν γυναίκα μιλάς, είπες
κι άρχισες να μετράς τα γράμματα.

Εγώ, σε κάθε γράμμα
σκεφτόμουν και μια λέξη.

Μόνο σκεφτόμουν, χωρίς να μιλώ.

Κάθε γράμμα κι ένα ρήμα.
Κάθε γράμμα και μια στιγμή.

Σαν γυναίκα μιλάς, είπες.
Κι άρχισες να μετράς τα γράμματα:

Γ
Γεννάω
Υ
Υπάρχω
Ν
Νιώθω
Α
Ανασαίνω
Ι
Ικανοποιώ
Κ
Καρτερώ
Α
Αγαπάω

Σαν γυναίκα μιλάω, είπα
και δεν ξαναμέτρησα
ποτέ
τίποτα.

©Silena 8/3/2013