Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

μικρές χαρές



ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ


Το ελάχιστο

Ένα φωτεινό λόγο
με αληθινό χαμόγελο στα χείλη
μια ζεστή αγκαλιά

Το ελάχιστο

Ένα ταξίδι
με λευκά τα πανιά
και φλογισμένους τους πόθους

Τέτοιες
μικρές χαρές

Μεγάλες

N' απλώνουν τα χέρια
μπροστά απ' τους γκρεμούς
που συναντούμε

Το ελάχιστο

Μικρές χαρές

Μεγάλες


©Silena, 31/7/2013

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Αναπολήσεις



Αναβλύζουν απ' τις παλάμες μου
μνήμες αλλοτινές
σάρκα γυμνή.

Αναδιπλώνομαι.

Τη στιγμή της σιωπής,
φοβάμαι.

Φοβάμαι τον ήχο που θα γεννήσει η ανάσα μου
χωρίς να το θέλω.

Τη στιγμή της σιωπής,
και με προδώσει.

Γιατί
δεν ξέρω αν είναι δίκαιο
να σπάσει έτσι, απρόσμενα
η σιωπή
και να βρεθώ ξανά στην αρχή.
Αναπολώντας την αρχαία μήτρα του χρόνου.

Και να βρεθώ ξανά στην αρχή
Και να μην είμαι ακόμη ένα τέλος
που καρτερεί.

Μα ο ίδιος ο χρόνος να ΄μαι.

Silena, 29/7/2013

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Σε τοπίο νυχτερινό
















nocturne, by ©Silena

Σε τοπίο νυχτερινό
θα προσμένω έναν ψίθυρο
που θα συντρίβεται
πάνω στη μοχθηρία της σιωπής

Εγώ θα κείτομαι
μ' ένα λευκό χαμόγελο
και θα γνέφω στον λευκό τοίχο απέναντί μου,
που θα λάμπει μέσα στη λευκότητά του
Σε τοπίο νυχτερινό

Θα μπερδεύω τ' άστρα
θα σέρνω την ομορφιά
σε μικρές χρωματιστές κορδέλες
που θα κρέμονται
από τις άκρες των χεριών μου
τα δάχτυλα τρομαγμένα
θα παλεύουν να ελευθερωθούν
από το χρώμα
Σε τοπίο νυχτερινό

Με το φεγγάρι κομμένο στα δυο, παγωμένο
πάνω ακριβώς στα χείλη μου
Σε τοπίο νυχτερινό

©Silena, 26/7/2013


Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

άτακτες σκέψεις



Έφθασε ως εδώ εκείνο το θρόισμα της φωνής


καθώς οι ήχοι που έβγαιναν από τα χείλη της 


στέγνωναν σε κάθε φωνήεν.
Mάταιη η προσπάθεια να τα δροσίσει
μαζεύοντας στις χούφτες δάκρυα καλοκαιρινά.

Γνώριζε πως όλα αλλάζουν, μα ξεχνούσε εύκολα.
Πώς να φέρει τον ήλιο, φυσώντας τα σύννεφα!

©Silena, 25/7/2013

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Το βλέμμα


Την κοιτούσε με την άκρη του ματιού του
κι ένιωθε να του γλιστράει η εικόνα της
να χάνεται.
Στην αρχή σαν ομίχλη
θόλωνε το βλέμμα στις στιγμές
μετά από λίγο σαν καπνός
γέμιζε το βλέμμα δάκρυ

Την κοιτούσε με την άκρη του ματιού του
κι όταν εκείνη στάθηκε μπροστά του
ολόκληρη
γελαστή
λαχανιασμένη απ' τη λαχτάρα
εκείνος
τρόμαξε
και χάθηκε

Αν το βλέμμα ήταν δάχτυλα
θα έσπαγε τη σιωπή,

ήταν η σκέψη της που την είπε φωναχτά.


©Silena, 19/7/2013

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Αζίζ Νεσίν




Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
Έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:


ΜΙΛΑ!....

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Ακόμη ένα ψέμα


Κολλημένη στο τζάμι η ποίηση, ψυχορραγεί,
κι εμείς οδηγούμε ανύποπτοι
να φύγουμε λέμε μακριά,
σε κείνο το νησί που φτιάξαμε
με υλικά ονειρικά
και με ένα μονάχα δροσερό και φωτεινό δωμάτιο.
Το κενό της μέρας είναι αυτό που θόλωσε το τζάμι.
Μην ανησυχείς,
ο ήλιος γνωρίζει τα συναισθήματά μας καλά
και σαν πηχτό χυλό τα κάνει να κοχλάζουν.
Γυρνάμε απότομα όπως μας πιτσιλάνε οι σταγόνες του
χοροπηδάμε ξαφνιασμένοι από την καυτή ανάσα του καλοκαιριού
που τέλειωσε κιόλας
κι ούτε ένα μπάνιο δεν προλάβαμε, μαζί!
Κόντεψε να μου κόψει το φως η αλήθεια

μα πρόλαβα κι έπλασα ακόμη ένα ψέμα για να μπορώ!

Silena, 10/7/2013

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

ΣΤΙΓΜΕΣ

από το βιβλίο μου 
"ΣΤΙΓΜΕΣ"
εκδ. Παπαηλιού
σελ. 26
κεντρική διάθεση: Έναστρον, Σόλωνος 101, Αθήνα


ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΔΙ

Θέλω ν' αφήσω ένα μικρό σημάδι 
στο λακκάκι του λαιμού σου
με μπογιά ανεξίτηλη. 
Κόκκινο το χρώμα που θα διαλέξω.
Θα πλησιάσω στα κρυφά την ώρα που κοιμάσαι
και θ' αποθέσω απαλά μία σταγόνα μονάχα.
Έπειτα θ' αποζητήσω την αγκαλιά σου.
Σαν θα γυρίσεις πλευρό 
μέσα στο σύννεφο το υφασμένο από όνειρα
η μπογιά θα κυλήσει αργά στο στήθος σου
θα φτάσει μέχρι την καμπύλη του στέρνου
και θα σταματήσει θυμωμένη 
που το ταξίδι της τελειώνει τόσο νωρίς.
Το πρωί,
εκεί που θα πλάθεις τρυφερά το πρώτο φιλί 
και θα μου το χαρίζεις
θα βγάλεις μια κραυγή γιατί θα τρομάξεις από το χρώμα
μα εγώ θα σε πάρω αγκαλιά
και θα σε ησυχάσω με τραγούδι τρυφερό
κι ούτε μια λέξη δεν θα πω
γιατί θα ήταν άδικο για τα όνειρα
κάτι τέτοιο, μια τέτοια στιγμή.

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Γιώργος Σαραντάρης - Ανοίγεται το αίσθημα



Ανοίγεται το αίσθημα σαν σώμα
Οι κούφιες ώρες μπαίνουνε εκεί
Οι ώρες με τον μανδύα στο πρόσωπο
Οι κόρες που κοιτάζουν τη γη
Και τα θλιμμένα νιάτα
Οι κόρες που θυμούνται τα πάντα
Έναν καιρό αγύριστο
Όπου είχανε φτερά

Ανοίγεται το αίσθημα σαν κατακόμβη
Βυθίζονται μέσα του οι στερνές αχτίδες του ήλιου
Και οι παρθένες με τ' άσπρα τους μάτια
Έξω δεν ξέρουμε αν κάνει κρύο ή ζέστη
Αν οι μέρες ασπρίζουν σαν αγάλματα στο φως
Αν το νερό αδιάκοπα κυλάει στ' αυλάκια
Όπως ο κρουνός της χαράς που δεν λησμονιέται

Στην κατακόμβη όλα κοιμούνται κι όλα παίζουν
Το σκοτάδι έχει σκιρτήματα
Σαν εκείνα του κύματος στον όρθρο
Και βελάσματα ακούγονται πότε-πότε
Ξαναγίνηκαν αθώα τα περασμένα
Και τ' αλλοτινά
Είναι βρέφη που τα γέννησε η νοσταλγία
Και που βρήκανε τον κόρφο μιας μητέρας.