Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Σαρλ Μπωντλαίρ

Απαγορευμένα ποιήματα

Fin de l'epoque_©Silena


Φθινοπωρινό σονέτο

Τα μάτια σου τα διάφανα σαν κρούσταλλο, μου λένε
«Για σε, παράξενε εραστή, σαν τί να αξίζω τάχα;»
Μείνε όμορφη και σώπα! Αυτή η καρδιά που όλα της φταίνε,
εξόν απ' την πρωτόγονη αθωότητα μονάχα,

δε θέλει το σατανικό κρυφτό της να σου μάθει,
λικνίστρα που το χέρι σου σε ύπνους βαθιούς με κράζει,
ούτε το μαύρο θρύλο της που με φωτιάν εγράφη.
Μισώ το πάθος κι η πολλή ξυπνάδα με κουράζει.

Ας αγαπιόσαστε ήσυχα. Ο έρωτας στη σκοπιά του
τεντώνει το μοιραίο του τοξάρι σκοτεινός.
Ξέρω τί βρόχια στην παλιά, φυλάγει, αρματωσιά του.

τρέλλα και φρίκη κι έγκλημα!- Χλωμή μου μαργαρίτα,
τάχα δεν είσαι σαν κι εμέ ήλιος φθινοπωρινός,
ω εσύ, που τόσο είσαι ψυχρή, λευκή μου Μαργαρίτα.



απόδοση: Γιώργος Σημηριώτης

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

The Here And After



Jun Miyake
"The Here And After"

album: Stolen From Strangers (2007)


spawn inside this memory again
one earthbound minute, unbent
a moment broken
softly spoken, magic
so here we are

night has thrown its heels at our door
and stormed its way in, bidden
our feet in drunken incantations, moving

happily, happily, ever after
with kisses and curses, dripped in laughter

happily, happily, would I disappear
wishes and wasted breath
at closest dreaming
so far away

counting down
in twos and in threes
with never a word, out loud
this hidden temple, decalescent, stepping

happily, happily, ever after
with kisses and curses, dripped in laughter

hurry to lay it down
where I've made my bed
wishes and wasted breath
at closest dreaming
so far away

as we grow
as we go
to the here and after
I've never forsaken you
that's really something

so hurry to lay me down
where I've made my bed
tends to a wilted pale
throwing up a beat
kick it down

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Σενάριο χωρίς τελείες



Δεν είχα γεμίσει ακόμα τη σελίδα
μα τη γύρισα απότομα
Αμέσως το μετάνιωσα
Με κίνηση κοφτή την τσαλάκωσα
ήρεμα
αργά
και την πέταξα στο καλάθι
μαζί με κάτι όμορφους στίχους αλγερινούς θαρρώ
που μου χάρισε κάποτε η νύχτα
Έπειτα γέλασα δυνατά με τα σχόλια ενός γελοίου παντογνώστη
ίσως και εξιχνιαστή μυστηρίων ή εξολοθρευτή φαντασμάτων
ακόμα δεν έχω καταλήξει
Έφτιαξα ένα τσάι,
μαύρο
να πιω
Πλησίασα στο νεροχύτη
έχυσα όλες τις όμορφες λέξεις
όλες τις χλωμές υποσχέσεις
όλα εκείνα
ξέρεις
τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα
και τότε σαν χείμαρρος ήρθαν κοντά μου
οι λέξεις που έψαχνα τόσο καιρό
οι αληθινές λέξεις
και μ' αγκάλιασαν
Έσκυψα λιγάκι το κεφάλι
να μη φανεί το δάκρυ
έδιωξα μ' ένα νεύμα τα φαντάσματα
ομόρφυνα τους ήχους και
Πήρα καινούργια σελίδα, λευκή


©Silena, 25/11/2013



Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Αθέατος ταξιδιώτης

ΑΘΕΑΤΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
©Silena


















crucifiction by ©Silena


Τρομαγμένος
Αναγνωρίζοντας τα ίχνη στο κορμί του
Διαβάζει φωναχτά
Τις ώρες
Πέτρες, ασύμμετρες πέτρες μπλεγμένες στα δάχτυλα
Στριφογυρνούν
Λάμπουν καθώς αχτίδες απρόσμενες
Από φως κι από ψυχή
Δοσμένες την κατάλληλη ώρα
Στην κατάλληλη δόση
Δε σας χρειάζομαι πια
Φωνάζει
Έχω τ’αστέρια
Αυτά δεν ρωτάνε
Μονάχα καρτερούν
Δε σας χρειάζομαι
Έχω τη νύχτα
Εκεί κρύβομαι
Εκεί ανασαίνω
Ήρεμα
Αθέατος ταξιδιώτης
Σιωπηλός
Αθέατος ταξιδιώτης
Τρομαγμένος
Ψηλαφώντας τα ίχνη στο κορμί του
Υψώνει δυνατή την κραυγή
Δε σας χρειάζομαι πια
Αθέατος ταξιδιώτης
ξεχασμένος


©Silena, 24/11/2013


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ακόμη ονειρεύομαι



ΑΚΟΜΗ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
©Silena 

Ο ήχος
που μοιάζει με σύρσιμο
πώς με τρομάζει.
Σαν χρόνος ποδοπατημένος
σαν σκιά που πιάστηκε στα δίχτυα
και ξεψυχάει.

Σηκώνεις το ποτήρι ψηλά.
Εις υγείαν!

Ευχή μάλλον, ή επιθυμία
να σωπάσω
να κουβαλήσω ακόμα έναν αναστεναγμό
και να τον κρύψω βαθιά.

Σιωπηλά πλησιάζω και με τα νύχια μου,
τον τοίχο εκδικούμαι,
με τα νύχια μου τον γρατζουνάω μέχρι εκείνα να ματώσουν
κι όταν ο τοίχος παραδοθεί κι αρχίσει να μαδάει
ακουμπάω πάνω του τα χείλη μου κι αρχίζω να τον γλείφω
σαν το σκυλί τις πληγές του
συνεχίζω συνεχίζω
μέχρι τα χείλη μου ν’ ασπρίσουν απ΄τον ασβέστη
και μέχρι εκείνο το κρασί να τελειώσει.

Χαμογελάς περίεργα
όταν η μνήμη φωτίζεται.
Άκου τα βήματα στα σκαλιά.
Ψίθυροι και ίσκιοι
ζέστη υγρή
Διψάω
Τα σχέδια εκείνα τα παλιά τα ΄ριξα στη φωτιά,
ξέχασα να σου πω
και όσα χάρτινα όνειρα ξέφυγαν τρομαγμένα,
έστειλα τα πουλιά να τα φέρουν πίσω,
πώς θα μπορούσα να τ’ αφήσω!
Γνωρίζουν τόσα
κι εγώ ακόμα ονειρεύομαι!


©Silena_22/11/2013

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

στο μοίρασμα




στο μοίρασμα

κι όχι στη μοιρασιά

παίρνει η ψυχή ζωή

Silena 9/5/2011

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ξυπόλητη αγαπά



Στο σκοτεινό δρόμο της σιωπής, 
ο φόβος θεριεύει.
Μονάχα ο έρωτας μπορεί, 
το δύσβατο μονοπάτι
να μαγέψει, 
να το μεταμορφώσει σε δρόμο φωτεινό κι ολάνθιστο. 
Ο πόθος γεμίζει τις άδειες δεξαμενές. 
Η επιθυμία ασυγκράτητη πια
κυλάει και παρασέρνει το νου.
Δε σκέφτεται, προχωρά. 
Δεν αναζητά , γνωρίζει.
Ξυπόλητη, με μάτια υγρά φτάνει.
Με βήμα γενναίο και καθαρό, αγαπά.
Ξυπόλητη αγαπά.
Για όσους δεν τολμούν, αφήνει τα όνειρα...

Silena 23/9/2012

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Κάποια μέρα


Man Ray, Anatomy

ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ
by Silena

Δεν θα ρωτούσες αν γνώριζες
Κι εγώ
Τι να σου πω,
τι να πω για κάτι που φεύγει
Τι να πω για ό,τι μένει,
μετέωρο, σιωπηλό
Θα ρωτούσες αν πίστευες
Και τη φωτιά
Ακόμη κι αυτή θ’ άγγιζες με τα λευκά σου χέρια
Δίχως φόβο, δίχως κανένα δισταγμό
Μα δεν το ‘κανες

Κάποια μέρα θα μπορώ να μιλάω για τα σύννεφα
Χωρίς να δακρύζω

Κάποια μέρα τα όνειρά μου θ’ ακολουθώ
Χωρίς να διστάζω

Κι εσύ
Τότε
Θα γνωρίζεις και δε θα ρωτάς πια

©Silena, 14/11/2013

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Κάποτε

by ©Silena


Κάποτε θα
ξεπεράσω τον πόνο που γεννάει η αναμονή
Θα φτάσω κοντά στη γραμμή,
που άλλοτε σύμμαχος ενάντια στη λήθη γίνεται
κι άλλοτε παιχνίδι εύθραυστης ισορροπίας
πάνω σε ολισθηρές φθαρμένες λέξεις.

Αθόρυβα θα σωθώ γι' άλλη μια φορά
και ξυπόλητη θα βαδίσω στο χρόνο
να μην ξυπνήσω το αιώνιο παιδί
που μετράει ανάποδα και χαμογελάει.

Θα γυρίσω σελίδα
κινδυνεύοντας να κοπώ
και να κοκκινίσει το ταξίδι μου
Μα δεν θα 'ναι δική μου η απόφαση
το χρώμα πάνω στο χαρτί
Πάνω στο καθαρό χαρτί
στεγνό από δάκρυα
με μια παμπάλαιη θλίψη μόνο καρφιτσωμένη
στην άκρη του
να συνοδεύει το σεργιάνι μου σε τούτο τον κόσμο

Τυφλό σεργιάνι που συνοδεύει τ' ανείπωτα όνειρα

Κάποτε θα
ξεπεράσω τον πόνο που γεννάει η αναμονή
Θα φτάσω κοντά στη γραμμή


©Silena, 10/11/2013