Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

υπόσχεση στη μέρα και στη νύχτα

immortality 
©Silena


Πιο πολύ γι' αυτό ανακατεύω στο στόμα τις λέξεις
πότε με τη γλώσσα πότε με τη μνήμη
στεγνή από τον καιρό
και καθώς διανύω με μάτια κουρασμένα
μα με δίψα αχόρταγη
τη ζωή

υπόσχομαι στη μέρα που γεννιέται
πως τον έρωτα 
δε θα προδώσω ποτέ
σαν είν΄αληθινός

Δεν κοιμάμαι
καρτερώ 
και φυλάω στη χούφτα 
ένα σωρό δάκρυα και δυο κορμιά
γυμνά

Είμαι η γυναίκα
πλαγιάζω εξόριστη με τα χέρια ανοιχτά
και με πείνα ακόρεστη

υπόσχομαι στη νύχτα που γεννιέται 
τούτη δω τη μικρή στιγμή
πως τον έρωτα 
δε θα προδώσω ποτέ
σαν είν' αληθινός

©Silena, 14/12/2013

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

τα όνειρα της μέδουσας



μικρά θρυμματισμένα όνειρα
ηλεκτροφόρα
πλοκάμια μέδουσας θαρρείς
μικρά χλωμά όνειρα
σαν τα φύλλα
που αλλάζουν χρώμα κάθε φθινόπωρο
κι έπειτα
πεθαίνουν

Silena, 12/12/2013

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Alda Merini


ALDA MERINI
A tutte le donne

Fragile, opulenta donna, matrice del paradiso
sei un granello di colpa
anche agli occhi di Dio
malgrado le tue sante guerre
per l'emancipazione.
Spaccarono la tua bellezza
e rimane uno scheletro d'amore
che però grida ancora vendetta
e soltanto tu riesci
ancora a piangere,
poi ti volgi e vedi ancora i tuoi figli,
poi ti volti e non sai ancora dire
e taci meravigliata
e allora diventi grande come la terra
e innalzi il tuo canto d'amore.

***************************************

Σ' όλες τις γυναίκες
μετάφραση: ΄Ελσα Κορνέτη & Βασίλης Ρούβαλης

Εύθραυστη, καλλίγραμμη γυναίκα, μήτρα παραδείσου
είσαι σπορά της αμαρτίας
ακόμη και για το θεϊκό βλέμμα
παρά τους ιερούς σου πολέμους
για χειραφέτηση.
Σπάνε την ομορφιά σου
κι απομένει το κουφάρι του έρωτα
που όμως φωνάζει ακόμη για εκδίκηση
και μόνο εσύ καταφέρνεις
πια να κλάψεις,
μετά γυρίζεις και βλέπεις ακόμη τα παιδιά σου,
μετά στρίβεις και δεν ξέρεις τι να πεις
και σιωπάς έκπληκτη
και τότε γίνεσαι πελώρια σαν τη γη
και ανυψώνεις το τραγούδι του έρωτά σου.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

ήρθε



ΗΡΘΕ
©Silena, 4/12/2013

Ήρθε φωτεινή
Όμοια με αστραπή
και  χάθηκε
Τόσο γρήγορα
Όμοια με αστραπή

Ευτυχία τεχνητή
Ντυμένη στα λευκά
Θρυμματισμένη, επικίνδυνη

Ήρθε γυμνή
Σκέφτηκε πως τίποτα πιο όμορφο
από ένα βαθύ αδιατάραχτο ύπνο
γεμάτο όνειρα παιδικά

Ήρθε
μα σώπασα
κλειστά τα χείλη
τα μάτια ανοιχτά
δεσμώτης μιας επιθυμίας


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Sylvia Plath


La strega
©Silena
Charcoal on paper



SYLVIA PLATH 
Witch Burning


In the marketplace they are piling the dry sticks.
A thicket of shadows is a poor coat. I inhabit
The wax image of myself, a doll's body.
Sickness begins here: I am the dartboard for witches.
Only the devil can eat the devil out.
In the month of red leaves I climb to a bed of fire.

It is easy to blame the dark: the mouth of a door,
The cellar's belly. They've blown my sparkler out.
A black-sharded lady keeps me in parrot cage.
What large eyes the dead have!
I am intimate with a hairy spirit.
Smoke wheels from the beak of this empty jar.

If I am a little one, I can do no harm.
If I don't move about, I'll knock nothing over. So I said,
Sitting under a potlid, tiny and inert as a rice grain.
They are turning the burners up, ring after ring.
We are full of starch, my small white fellows. We grow.
It hurts at first. The red tongues will teach the truth.

Mother of beetles, only unclench your hand:
I'll fly through the candle's mouth like a singeless moth.
Give me back my shape. I am ready to construe the days
I coupled with dust in the shadow of a stone.
My ankles brighten. Brightness ascends my thighs.
I am lost, I am lost, in the robes of all this light.


© Sylvia Plath. All rights reserved


SYLVIA PLATH
Το κάψιμο της μάγισσας

Απόδοση στα ελληνικά:  Κλεοπάτρα Λυμπέρη

Στην αγορά στοιβάζουν τα ξερά κλαδιά.
Μια λόχμη σκιών είναι φτωχικό παλτό. Κατοικώ
Στο κερένιο ομοίωμα του εαυτού μου, ένα σώμα κούκλας.
Η αρρώστια αρχίζει εδώ: Είμαι στόχος βελών για μάγισσες.
Μόνο ο διάβολος μπορεί να κατατροπώσει το διάβολο.
Το μήνα των πορφυρών φύλλων σκαρφαλώνω σ’ ένα πύρινο κρεβάτι.
                                                                                                                                                              
Είναι εύκολο να κατηγορήσω το σκοτάδι: το στόμα μιας πόρτας,
Την κοιλιά του κελαριού. Φύσηξαν κι έσβησε το πυροτέχνημά μου
Μια κυρία με μαύρα φτερά σκαθαριού με κρατά σε κλουβί παπαγάλου.
Πόσο μεγάλα τα μάτια των νεκρών!
Έχω στενό δεσμό μ ένα πνεύμα μαλλιαρό.
Καπνός κάνει κύκλους γύρω από το ράμφος αυτού του άδειου λαγηνιού.
                                                                      
                         
Αν είμαι μικρούλα, δεν θα πειράξω κανέναν.
Αν δεν κινούμαι, δεν θα χτυπήσω τίποτα. Έτσι είπα
Καθισμένη κάτω απ’ το καπάκι του δοχείου, μικροσκοπική κι άψυχη σαν κόκκος ρυζιού.
  Δυναμώνουν την φωτιά στα μάτια της κουζίνας, γυρίζοντας ένα ένα τα κουμπιά.   
Είμαστε γεμάτοι άμυλο, οι μικροί λευκοί μου φίλοι. Μεγαλώνουμε.
Αυτό στην αρχή πονάει. Οι κόκκινες γλώσσες θα διδάξουν την αλήθεια.
                                                                                             

Μητέρα των σκαθαριών, μόνο ξέσφιξε το χέρι σου.
Θα πετάξω μες απ’ το στόμα του κεριού σαν πεταλούδα άτρωτη στη φλόγα.
Δώσε μου πίσω τη μορφή μου. Είμαι έτοιμη να ερμηνεύσω τις μέρες
Που ζευγάρωσα με τη σκόνη στη σκιά μιας πέτρας.
Οι αστράγαλοί μου φωτισμένοι. Η λάμψη ανηφορίζει τους μηρούς μου.
Χάθηκα, χάθηκα, μες τους μανδύες όλου αυτού του φωτός.


Πηγή Μετάφρασης: εδώ

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Louis Aragon


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ EΛΣΑΣ
Louis Aragon

(Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου)

Τόσο βαθιά τα μάτια σου πού όταν έσκυψα μέσα τους να πιω
Είδα όλους τους ήλιους σ' αυτά να καθρεφτίζονται
Όλους τους απελπισμένους να πέφτουν μέσα να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω
Στον ίσκιο των πουλιών θολός ωκεανός
Κι αλλάζουνε τα μάτια σου σαν γίνεται αίθριος ο καιρός
Πάν’ στων αγγέλων την ποδιά σμιλεύει το καλοκαίρι νέφη
Ποτέ δεν είναι ο ουρανός όσο πάνω απ’ τα στάχυα γαλανός
Μάταια διώχνουν οι άνεμοι τη θλίψη του γλαυκού
Πιο φωτεινά τα μάτια σου απ’ το γλαυκό
Σαν λάμπει μέσα τους ένα δάκρυ
Ο ουρανός μετά από βροχή τα μάτια σου ζηλεύει
Τόσο γαλάζιο το γυαλί είν’ μόνο όταν σπάσει
Μάνα με τους πόνους τους επτά, ω, νοτισμένο φως
Επτά ρομφαίες τρύπησαν το πρίσμα των χρωμάτων
Η μέρα είναι πιο σκληρή παρά όταν θρηνεί
Η μελανόστικτη ίριδα πιο γαλανή όταν πενθοφορεί
Όταν δυστυχούν τα μάτια σου διπλό ανοίγουν ρήγμα
Όπου αναπαράγεται το θαύμα των Μάγων των τριών
Όπως όταν αντίκρισαν με κείνο το καρδιοχτύπι
Της Παναγιάς το φόρεμα να κρέμεται στη φάτνη
Ένα μονάχα στόμα θά ’φτανε για του Μαγιού τις λέξεις
Για όλα τα τραγούδια και όλους τους καημούς
Ένα κομμάτι απ’ το στερέωμα για εκατομμύρια αστέρια
Τα μάτια σου και τα δίδυμά τους μυστικά ήταν αρκετά γι’ αυτό
Ένα παιδί εκστατικό μπρος σε ωραίες εικόνες
Τα μάτια δεν ανοίγει τόσο διάπλατα
Δεν ξέρω εάν ψέματα λες όταν ανοίγουν τα δικά σου μάτια ‘
Θα’λεγες η βροχή ανοίγει αγριολούλουδα
Κρύβουνε τάχα αστραπές μες στη λεβάντα αυτή
Όπου τα έντομα αφήνουν τους έρωτες τους φλογερούς
Όπως ο ναύτης που στο πέλαγος Αύγουστο μήνα θνήσκει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ
Τράβηξα αυτό το ράδιο από πισσουρανίτη
Και έκαψα τα χέρια μου στην απαγορευμένη τη φωτιά
Ω, παράδεισέ μου εσύ εκατό φορές σ’ έχασα σε βρήκα
Το Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου και Ινδία
Κι ήρθ' ένα βράδυ που το σύμπαν έγινε κομμάτια τρία
Πάνω σε υφάλους που τους έβαλαν φωτιά οι ναυαγοί
ΚΙ εγώ έβλεπα πάνω απ' τη θάλασσα ν’ αστράφτουν
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια


Les Yeux d'Elsa


Tes yeux sont si profonds qu'en me penchant pour boire
J'ai vu tous les soleils y venir se mirer
S'y jeter ΰ mourir tous les dιsespιrιs
Tes yeux sont si profonds que j'y perds la mιmoire

ΐ l'ombre des oiseaux c'est l'ocιan troublι
Puis le beau temps soudain se lθve et tes yeux changent
L'ιtι taille la nue au tablier des anges
Le ciel n'est jamais bleu comme il l'est sur les blιs

Les vents chassent en vain les chagrins de l'azur
Tes yeux plus clairs que lui lorsqu'une larme y luit
Tes yeux rendent jaloux le ciel d'aprθs la pluie
Le verre n'est jamais si bleu qu'ΰ sa brisure

Mθre des Sept douleurs τ lumiθre mouillιe
Sept glaives ont percι le prisme des couleurs
Le jour est plus poignant qui point entre les pleurs
L'iris trouι de noir plus bleu d'κtre endeuillι

Tes yeux dans le malheur ouvrent la double brθche
Par oω se reproduit le miracle des Rois
Lorsque le coeur battant ils virent tous les trois
Le manteau de Marie accrochι dans la crθche

Une bouche suffit au mois de Mai des mots
Pour toutes les chansons et pour tous les hιlas
Trop peu d'un firmament pour des millions d'astres
Il leur fallait tes yeux et leurs secrets gιmeaux

L'enfant accaparι par les belles images
Ιcarquille les siens moins dιmesurιment
Quand tu fais les grands yeux je ne sais si tu mens
On dirait que l'averse ouvre des fleurs sauvages

Cachent-ils des ιclairs dans cette lavande oω
Des insectes dιfont leurs amours violentes
Je suis pris au filet des ιtoiles filantes
Comme un marin qui meurt en mer en plein mois d'aoϋt

J'ai retirι ce radium de la pechblende
Et j'ai brϋlι mes doigts ΰ ce feu dιfendu
Τ paradis cent fois retrouvι reperdu
Tes yeux sont mon Pιrou ma Golconde mes Indes

Il advint qu'un beau soir l'univers se brisa
Sur des rιcifs que les naufrageurs enflammθrent
Moi je voyais briller au-dessus de la mer
Les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa les yeux d'Elsa


Louis Aragon
Extrait de "Les Yeux d'Elsa"



Maria Callas - Pace, pace mio Dio


(click the photo!)

Maria Callas